فرقه ها و مذاهب گوناگون در آن با هم به رقابت پرداخته و هر يك سعى در اثبات حقانيت خويش و رد و تكفير ديگرى داشته اند، طبعاً جوّ موجود در نوشته هاى آنان تأثير بسيارى داشته است. بنابراين در جاى جاى هر يك از اين دو تفسير اختلافات مذهبى و فرقه اى به وضوح نمايان است.

٥. استفاده از آرا و اقوال مفسران مختلف

ابوالفتوح در تفسير آيات، نظريات و آراى مفسران شيعه متقدم را بسيار ياد مى كند؛ هرچند از نظر مفسران غير شيعه نيز زياد بهره مى گيرد. [١] احمدى بيرجندى مى نويسد: «او در نقل نكات تفسيرى، گاه تحت تأثير تفاسير اهل سنت واقع شده است؛ تا حدى كه مى توان تفسير وى را منعكس كننده آرا و نظريات علماى اهل سنت در باب تفسير قرآن دانست. گاه در اين امر تا بدان جا پيش مى رود كه به جاى نقل اقوال و نظرات امامان شيعه كه در مجموعه هاى روايى شيعه و نيز در تفاسير شيعى مانند على بن ابراهيم قمى و عياشى و ... نقل شده است، گفته هاى مفسرانى همچون: قتاده، سدى و نظاير آنان را مورد استناد قرار مى دهد، و در ذيل آيات مشتمل بر احكام فقهى، به نقل فتاواى فقيهان اهل سنت اصرار دارد». [٢] فخر رازى نيز مانند ابوالفتوح از آراى مفسران مختلف استفاده برده و اقوال آنان را در تفسير خود آورده است. او از مفسرانى چون: ثعلبى، ابن قتيبه، طبرى، ابوبكر باقلانى و ... نقل گفتار مى كند؛ اما بيشتر از همه كلمات سه شخصيت زير را نقل مى نمايد:

[١] پژوهشى در تفسير شيعه و تفسيرنويسان آن مكتب، ص ٢٠٦.[٢] گزينه روض الجنان، پيشگفتار.