تعداد آيات و مكّى و مدنى بودن سوره ها بيان مى كند؛ به طورى كه گاهى عين عبارت تبيان در تفسير ابوالفتوح مطرح شده است [١] ؛ هرچند ممكن است در مطرح كردن تعداد آيات و مكّى ـ مدنى بودن، مدارك دو تفسير يكسان باشد و هر دو از مدرك مشترك متأثّر باشند. ـ يكى از اختصاصات تفسير ابوالفتوح هنگام ورود به تفسير سوره ها، بيان تعداد كلمات و حروف آن سوره است [٢] كه در تفسير تبيان مطرح نشده است. ـ يكى ديگر از اختصاصات تفسير روض الجنان اين است كه در ابتداى سوره، رواياتى در فضيلت آن سوره و فضيلت و ثواب قرائت آن سوره بيان مى كند كه در تفسير تبيان نيامده است. [٣] ـ ابوالفتوح نيز در تفسير هر آيه مباحث مختلف ادبى (نحوى، لغوى و...) را مطرح و اقوال تفسيرى صحابه و تابعين را نقل مى نمايد؛ امّا ايشان در بررسى آيات و ورود به تفسير آنها در سوره هاى بزرگ آيات را به صورت دسته دسته، مطرح مى كند؛ مثلاً در سوره بقره ابتدا پنج آيه اوّل سوره را با ترجمه آنها مى آورد و بعد تك تك به تفسير آنها مى پردازد و البته در تفسير تك تك آيات، به اتصال و ارتباط آنها توجه دارد و بدين سبب است كه آيات داراى مفاد و مقصود مشترك را با هم مطرح مى نمايد. اين رويّه بر خلاف روش تفسير تبيان در تعدادى از سوره ها وجود دارد. شيخ طوسى در تعدادى از سوره هاى بزرگ مانند بقره، آل عمران، نساء، و... آيات را جدا

[١] به عنوان نمونه ر.ك: سوره بقره: روض الجنان، ج ١، ص ٩١؛ تبيان، ج ١، ص ٤٧؛ سوره ضحى: روض الجنان، ج ٢٠، ص ٣٠٦؛ تبيان، ج ١٠، ص ٣٦٧.[٢] به عنوان نمونه: سوره آل عمران: روض الجنان، ج ٤، ص ١٦٣؛ سوره زلزال، روض الجنان، ج ٢٠، ص ٣٦٤.[٣] به عنوان نمونه: سوره بقره: روض الجنان، ج ١، ص ٩١ ـ ٩٣؛ سوره اخلاص: همان، ص ٤٦٢ ـ ٤٦٥.