روضة الأنوار عباسى (در اخلاق و شيوه كشوردارى) - محقق سبزوارى - الصفحة ١٣٤ - باب سوم در مراعات فرائض و سنن و اشاره به اسرار نماز و روزه و زكات و غير آنكه از اركان ايمانند

كبيره كرده باشد، و حسنات جهت او نوشته مى‌شود.» و حضرت صادق ٧ فرموده‌اند:

«هركه بميرد در راه مكّه در وقت رفتن يا وقت برگشتن، ايمن مى‌شود از فزع اكبر در روز قيامت.» و [هم آن‌][١] حضرت‌[٢] فرموده‌اند: «هركه بميرد و نكرده باشد حجة الاسلام را، و او را منع نكند از آن حاجبى كه مانع او شود يا بيماريى كه در آن توانايى حجّ نداشته باشد يا سلطانى كه منع او كند، پس بميرد يهودى يا نصرانى». و آن حضرت فرمود: «هر كه بميرد و صحيح [و مستطيع‌][٣] باشد و حجّ نكرده باشد، از جمله كسانى است كه خداى عز و جلّ فرموده:

نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌[٤] يعنى: خ حشر مى‌كنم او را در روز قيامت كور خ. گفتم:

«سبحان اللّه كور!» فرمود: «نعم، خداى عز و جلّ او را كور كرده از راه بهشت». و احاديث در باب حجّ از حدّ حصر بيرون است و ما بدين مقدار اكتفا كرديم.

و امّا در باب صوم روايت است از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله كه، «روزه سپرى است از آتش دوزخ.» و نقل است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله به اصحاب خود فرمود كه، «آيا خبر ندهم شما را به چيزى كه اگر شما بكنيد آن را، دور مى‌شود شيطان از شما، چنانكه دور مى‌شود مشرق از مغرب؟»

گفتند: «بلى، يا رسول اللّه!» حضرت فرمود كه، «روزه سياه مى‌كند روى شيطان را، و صدقه مى‌شكند پشت او را، و دوستى در راه خداى و مددكارى بر عمل صالح قطع مى‌كند دنباله او را، و استغفار مى‌برد رگ دل او را؛ و هرچيزى را زكاتى است و زكات بدنها روزه است.» و روايت است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله چون از عرفات برگشت و به منا رفت، داخل مسجد شد. پس، نزد آن حضرت مردم جمع شدند و از آن حضرت سؤال مى‌كردند از شب قدر.

حضرت برخاست [ند] و خطبه خواندند و فرمودند بعد از ثنا و ذكر خداى عز و جلّ [٢٧ آ]:

«امّا بعد، به درستى كه شما از من سؤال كرديد از شب قدر و من پنهان نكردم از شما، به جهت آنكه عالم به آن نبودم. بدانيد اى گروه مردمان! كه هركه وارد شود بر او ماه‌

[١] - از مر افزوده شد.

[٢] - اصل:« صادق ٧» كه اينجا حذف شد.

[٣] - اضافه از مر است.

[٤] - طه: ١٢٤.