روضة الأنوار عباسى (در اخلاق و شيوه كشوردارى) - محقق سبزوارى - الصفحة ١٣٢ - باب سوم در مراعات فرائض و سنن و اشاره به اسرار نماز و روزه و زكات و غير آنكه از اركان ايمانند

و از حضرت صادق ٧ منقول است كه آن حضرت فرمود كه، به درستى كه خداى گردانيد از براى فقرا در اموال اغنيا فريضه، كه ايشان محمود نيستند، الّا به اداى آن فريضه. و آن زكات است، به دادن آن خون ايشان محفوظ مى‌ماند و به سبب دادن آن ايشان مسمّى به مسلمان شده‌اند.

و حضرت صادق ٧ فرموده است كه، «خداى عز و جلّ زكات قرار داد از جهت آزمايش توانگران و مدد فقيران؛ و اگر مردم زكات اموال خود مى‌دادند، هيچ مسلمان به غير محتاج نمى‌ماند و مستغنى مى‌شد به آنچه فرض گردانيده خداى عز و جلّ از جهت او؛ و مردم فقير و محتاج و گرسنه و برهنه نمى‌شوند، الّا به گناهان توانگران؛ و سزاوار است بر خداى عز و جلّ كه منع كند رحمت خود را از آن كسانى كه منع مى‌كنند حقّ خدا را از مال خود.

يعنى، حقّ خدا را به فقرا و مستحقّين نمى‌رسانند؛ و قسم مى‌خورم به آن كسى كه خلق را آفريد و رزق را مبسوط- يعنى، پهن ساخت- كه ضايع نشد هيچ مالى در صحرا و نه [در][١] دريا، الّا به ترك زكات؛ و صيد نشد هيچ صيدى در برّ و نه در بحر، الّا به آنكه او در آن روز ترك تسبيح كرد. و دوست‌ترين مردم به خداى عز و جلّ آن كسى است كه كف او سخى‌تر باشد، سخى‌ترين مردم كسى است كه زكات مال خود را ادا كند و بخل نورزد بر مؤمنان آن چيزى را كه خداى عز و جلّ بر او فرض گردانيده.

و حضرت امام محمّد باقر ٧ فرموده كه، «هيچ بنده‌اى نيست كه منع كند چيزى از زكات مال خود را، مگر آنكه مى‌گرداند خداى عز و جلّ آن را از جهت او اژدهايى از آتش، كه گوشت او را بدرد تا وقتى كه خداى عز و جلّ از حساب خلايق فارغ شود. و اين است آنچه خداى عز و جلّ فرموده:

خ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ. خ‌ يعنى: «زود باشد كه طوق ايشان شود آنچه به آن بخل ورزيده‌اند در روز قيامت خ.

حضرت فرمود: «يعنى آنچه به آن بخل ورزيده‌اند از زكات». و آيات و احاديث در باب زكات از حيّز حصر بيرون است.

و در باب حجّ خداى عز و جلّ فرموده:

[١] - از مر افزوده شد.