موسى! چون ياد حضرت ما كنى، چنان باش كه در حالت ياد ما همه اعضاى تو از هيبت ما لرزان شود؛ و در وقت ياد كردن ما با خشوع و آرام باش؛ و در وقت ياد كردن ما زبان را در پس دل دار، يعنى، غفلت و پريشانى از خود دور كن و اوّل به زبان دل سخن‌گوى، پس به زبان سر؛ و چون در پيش ما ايستادى، بايست به طريق ايستادن بنده ذليل.»

و نقل است كه يكى از صحابه در بستانى نماز مى‌گزارد. بازى ديد كه قصد مرغى كرده بود. آن مرغك در ميان شاخه‌هاى درختان مى‌پريد و خلاصى مى‌جست. خاطرش بدان مشغول گشت و ندانست كه چند ركعت نماز گزارده است. به [خدمت‌] حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و اله آمد و از آن حال حكايت كرد و گفت: «يا رسول اللّه! من آن بستان را در راه حقّ صدقه كردم.» حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله آن بوستان را به دوهزار درهم بفروخت و به مستحقّان صرف كرد.

و از جمله فرايضى كه رعايت آن لازم است نماز جمعه است كه تأكيد بسيار در قرآن و احاديث در آن باب واقع شده و بعضى از علما بعد از ايمان، افضل عبادات نماز جمعه را دانسته‌اند. و فرق مخالفين تشنيعات عظيمه بر شيعه مى‌كنند كه نماز جمعه با اين همه تأكيد كه در قرآن و سنّت واقع شده و وجوب آن متفّق عليه فرق است، شيعه بر ترك آن اقدام مى‌نمايند. ليكن، تشنيع ايشان بى‌موقع است، چه محقّقان علماى شيعه نماز جمعه را واجب عينى مى‌دانند. يعنى، البته جمعه را مى‌بايد كرد و نماز ظهر مجزى نيست و جماعتى ديگر ظهر را مجزى مى‌دانند؛ ليكن، افضل جمعه را مى‌دانند.

خداى عز و جلّ در قرآن مجيد فرموده كه، يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى‌ ذِكْرِ اللَّهِ وَ ذَرُوا الْبَيْعَ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌[١] يعنى: «اى آن كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هرگاه بانگ نماز بشود در روز جمعه، [٢٨ آ] سعى كنيد به ذكر خدا- و مراد به ذكر خدا، نماز جمعه است يا خطبتين جمعه يا هر دو- آن خير است از براى شما، اگر بدانيد».

و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله منقول است كه، «به درستى كه خداى عز و جلّ فرض گردانيده بر شما نماز جمعه را پس، هركس ترك كند نماز جمعه را در حيات من يا بعد از مرگ من،

[١] - جمعه: ٩.