گرداند، و دنيا به هركه [٩١ آ] متعلّق شود او را باكى نباشد. و سخا و جود و ايثار در معانى و ثمرات نزديكند به يكديگر. و ايثار آن باشد كه با وجود احتياج خود به چيزى، آن را به ديگرى بذل نمايند، چنانكه حضرات اهل البيت عليهم السّلام نمودند و سوره هل أتى در شأن ايشان نازل شد.

حكايت‌

چنين نقل نموده‌اند كه، در بعضى ايّام حضرت امام حسن و امام حسين عليهما السّلام را كوفتى عارض شد. حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و اله با جمعى از صحابه به عيادت ايشان رفتند و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله به حضرت امير المؤمنين- صلوات الله عليه- امر فرمود كه، «يا ابا الحسن! از براى فرزند خود نذرى كن تا حقّ- سبحانه و تعالى- ايشان را شفايى بخشد.» حضرت امير المؤمنين- صلوات اللّه عليه- نذر فرمودند كه، «هرگاه خداى عز و جلّ به لطف خويش اين دو فرزند مرا شفا بخشد، من سه روز روزه دارم.» و چون آن حضرت چنين نذر فرمود، حضرت فاطمه زهرا ٣ و حضرت امام حسن و امام حسين عليهما السّلام و فضّه، خادمه ايشان، نيز در اين نذر موافقت نمودند. و چون حقّ- سبحانه و تعالى- لباس عافيت به حضرت امام حسن و امام حسين عليهما السّلام پوشانيد، عزيمت نمودند كه به نذر خود وفا نمايند، و در منزل طعامى نبود كه به آن افطار نمايند. و از حضرت امير المؤمنين- صلوات اللّه عليه- بر وجهى كه در روايت على بن مهران باهلى مذكور است نزد شمعون يهود خيبرى رفت كه همسايه آن حضرت بود. به آن يهود گفت كه، «آيا تواند بود كه پاره‌اى پشم به من دهى كه آن را فاطمه زهرا، قرّة العين محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و اله از براى تو بريسد و به اجرت آن سه صاع‌[١] جو به من دهى؟» شمعون گفت: «آرى.» و به خانه رفت و سه صاع جو و آن پشم را برداشته نزد حضرت امير المؤمنين آورد. حضرت شاه اوليا آن پشم را با جو به حجره طاهره حضرت فاطمه زهرا ٣ آورد، و اهل‌بيت به وفاى نذر

[١] -« صاع» شرعى متشكل از ٤« مد» است و حدودا برابر با ٢٤٥/ ٣ كيلوگرم گندم و ٢/ ٤ ليتر خواهد بود نك: هينس والتر، اوزان و مقياسها در اسلام، ترجمه غلامرضا ورهرام، ص ٨٢.