حسد مبريد». و فرمود كه، «حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله زنى را شنيد كه به كنيز خود دشنام مى‌داد در وقتى كه روزه داشت. حضرت طعامى طلبيد و به آن زن فرمود كه، خ بخور خ. آن زن گفت: خ من روزه دارم خ. حضرت صلّى اللّه عليه و اله فرمود: خ چگونه روزه دارى و حال آنكه كنيز خود را دشنام دادى؟ خ پس، بايد در حال صيام چشم و گوش و شكم و فرج را از حرام نگاه دارد؛ و مناظره به خصومت نكند و باوقار بوده باشد و استغفار و دعاى بسيار بكند كه دعا رفع بلا مى‌كند و استغفار گناهان را محو مى‌كند، چنانكه از حضرت امير المؤمنين ٧ منقول است. و اوقات صرف عبادت و توجّه و حضور قلب كند و تصدّقات به‌جا آورد. اين است فرايض كه بعد از ايمان مراعات آنها بيشتر از ساير مثوبات‌[١] بايد كرد.

و مرتبه دوم كه واجبات غير فرايض است سهل نبايد گرفت و ترك يكى از آن واجبات را كوچك نبايد شمرد، كه كوچك گرفتن گناه صغيره و آن را سهل و آسان شمردن كبيره است. پس، به قدر امكان مراعات واجبات بايد كرد و در آن باب بايد كوشيد و سنن حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله را سهل نبايد گرفت و بى‌رغبت به آن نبايد بود، بلكه اهتمام بايد داشت و چندانكه ميسّر باشد ترك نبايد كرد. خصوصا، آنچه در باب آن تأكيد بسيار واقع شد، و ثواب بسيار بر آن مترتّب است. مانند نوافل مرتّبه شبانروزى و صلوة جماعت كه در آن باب مبالغه بسيار است، چنانكه از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و اله منقول است كه، «نيست نماز از براى كسى [كه‌][٢] نكند نماز با مسلمانان در مسجد، مگر به سبب علّتى و عذرى.»

و حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله فرموده كه، «غيبتى نيست الّا از براى كسى كه نماز در خانه خود كند و ميل به جماعت ما نداشته باشد. و هركه ميل به جماعت مسلمانان نداشته باشد، واجب است بر مسلمانان كه غيبت او بكنند، و ساقط مى‌شود در ميانه مسلمانان عدالت او؛ و واجب است هجرت و دورى كردن از او. و هرگاه رفع كنند امر او را به امام مسلمانان، امام او را مى‌ترساند و حذر مى‌فرمايد. يعنى، تخويف‌[٣] مى‌كند كه چرا به نماز جماعت مسلمانان حاضر نمى‌شود. پس، اگر به جماعت مسلمانان حاضر شد، خوب؛ و

[١] - جمع« مثوبه» به معنى پاداش نيك و جزاى كار خوب است.

[٢] - از مر اضافه شد.

[٣] - بيم دادن.