روشن است كه «احراق سُبُحات»، از قبيل سوزاندن آتش نيست؛ بلكه مقصود از احراق سُبُحات «جلال و عظمت» خداوند و افناءِ ذرّاتِ ممكنات و اندكاك و در هم كوبيده شدنِ انيّت آن‌ها است.

از جمله استار و پوشاندنِ خداوندِ غفور، ستر كرم و عفو است كه گنهكاران را از اصابت كيفر و عقوبت، مستور مى‌دارد. و برترين ستر و پوشش در اين عرصه، ستر و پوشش «عصمت» است، كه حايل و ميانگير و حجاب ميانِ عبد و گناه است. مهم اين كه، اين دو گونه مغفرت؛ يعنى ستر كرم و تجاوز از عقوبت و كيفر گناهكاران و ستر عصمت از آلودگى به گناه و نافرمانىِ خداى تعالى، از خواسته‌هاى مرغوب حاملان عرش الهى و فرشتگانى است كه پيرامون آن، براى مؤمنان دعا مى‌كنند:

الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً وَعِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ. رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدتَّهُمْ وَمَن صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيِّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ.

وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَن تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ.[١] كسانى كه عرش خداوند را برمى‌دارند و پيرامونيانِ آن، با سپاس، پروردگارشان را به پاكى مى‌ستايند و بدو ايمان مى‌آورند و براى مؤمنان آمرزش مى‌خواهند كه: پروردگارا! بخشايش و دانش تو، همه‌چيز را فراگير است، پس، آنان را كه توبه آورده و از راه تو پيروى كرده‌اند، بيامرز و از عذاب دوزخ بازدار. پروردگارا! و آنان و شايستگانِ از پدران و همسران و فرزندان‌شان را در آن بهشت‌هاى جاودان كه به آنان وعده فرموده‌اى، درآور كه بى‌گمان اين تويى كه پيروزمندِ فرزانه‌اى. و آنان را از كيفرها [ى گناهان در روز رستاخيز] نگاه دار، و هركه را در آن روز از كيفرها نگاه دارى، بدو

[١] - غافر، آيه ٧- ٩