مدح تعريفست و تخريق حجاب‌		فارغست از مدح و تعريف آفتاب‌
مادح خورشيد، مدّاحِ خودست‌		كه دو چشمم روشن و نا مُرْمَدست‌[١]

اكنون كه دست ما از دامنِ اين شخصيت شگفت، كوتاه است و تعريف و توصيف جامع و بايسته او ما را نرسد، چاره نيست، جز اين كه با زين‌العابدين على بن حسين (ع) هم‌نوا شويم و خداى را بر اين نعمت سترگ سپاس بگزاريم، كه بر ما- نه بر امّت‌هاى پيشين- منّت نهاد و محمّد ٦ را ارزانى داشت و از هدايت فراگيرش برخوردارمان كرد و در قلمرو شفاعت نيكويش درآوَرْد: الْحَمْدُ للَّهِ الَّذى مَنَّ عَلَيْنا بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ ٦ دُونَ الْامَمِ الْماضِيَةِ ... بارخدايا! مرتبه محمّد ٦ را به سبب رنجهايى كه در راه تو كشيد، و براى خشنودى تو در هر گردابى فروشد، و هر شرنگ گلوگيرى را به جان نوشيد، تا آنجا كه نزديكانش از او روى گرداندند، و بيگانگان بر دشمنى او همداستان شدند؛ عرب براى جنگ با او مهار اسب‌ها برگرفت، و براى تاختن بر او بر شكم مركب‌ها تازيانه نواخت، تا از دورترين جايگاهها كينه‌توزى خود را در محل و مأواى او فرود آورد،[٢] بار خدايا: به بالاترين درجه، در بهشت والا گردان، تا آن اندازه كه هيچ كس در هيچ منزلت با او يكسان نباشد و در هيچ مرتبت با او همپايه. در آستان تو هيچ فرشته مقرّب و هيچ پيامبر مرسل با او برابرى و همدوشى نكند. «الَّلهُمَّ فَارْفَعْهُ بِما كَدَحَ فِيكَ الىَ الدَّرَجَةِ الْعُلْيا مِنْ جَنَّتِكَ حَتَّى ....».

[١] - مثنوى، دفتر پنجم، بيت ٨- ٩

[٢] - نهج‌البلاغه، خطبه ١٩٤