يقيناً «گواه بودنِ» «اهل بيتِ» پيامبر ٦، ويژه جهان آخرت و روزى كه همه مردم در برابر پروردگار جهانيان، براى حساب، مى‌ايستند نيست؛ بلكه در اين جهان نيز براى كسانى كه به انسانيّت و عدالت و عشق و فضيلت و ايمان و معرفت، ايمان دارند، زيباترين و جامع‌ترين الگو و اسوه‌اند. همچنان كه خداوند پيامبر گرامى اسلام ٦ را، در اين جهان زيباترين و جامع ترينِ «الگو» و «اسوه» مؤمنان دانسته است. بدين معنا كه پيامبر ٦، براى قاطبه مسلمانان از جايگاه محورى برخوردار است؛ چرا كه خداوند عظيم‌ترين و كريم‌ترين خُلق را به او عطا كرده است.

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَن كَانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً.[١] هر آينه شما را در [خصلت‌ها و روش‌] پيامبر خدا نمونه و سرمشق نيكو و پسنديده‌اى است، براى كسى كه به خدا و روز بازپسين اميد مى‌دارد و خداى را بسيار ياد مى‌كند.

امام، در فرهنگ شيعى، به دو معناست: يك- به معناى «نمونه»، «تيپ ايده‌آل»، «شهيد»، «اسْوه»، «نشان راه»، «حجت»، «سرمشق»،. «انسان مافوق» (نه مافوق انسان)، «تجسم عينى اسلام»؛ چرا كه مجموعه عقايد و فضائل اخلاقى را كه دين به صورت مفاهيم ذهنى ابلاغ مى‌كند و با كلمات بيان مى‌نمايد، امام، با بودن و زيستن و مردن خود نشان مى‌دهد، امام يك اسلام مرئى و محسوس است، ايمانى است كه به شكل انسان در آمده است. بدين معناست كه «امام هميشه زنده است، هميشه امام است، چه پيش از مرگ، چه بعد از مرگ، چه حاكم، چه محكوم، چه پيروز، چه شكست خورده، و بدين معناست كه تعيين امام، به امام بودن، معنا ندارد، نه به نصب، نه انتخاب، نه كانديداتورى، نه‌

[١] - احزاب، آيه ٢١