حضرت محمّد ٦، از نژاد عرب و از قبيله قريش بود. بزرگان قريش ساكنانِ مكّه و از اميرانِ اين سرزمين مقدّس بودند. قبيله قريش، برجسته‌ترين قبيله عرب حجاز بود، كه از نظر تجارت و بازرگانى موقعيّت حسّاسى در شبه جزيره داشت؛ و از خاندان هاشم، كه انتسابش به كعبه، بدان عزّت و احترامى مذهبى بخشيده بود. پدرش، «عبداللَّه» فرزند «عبدالمطلب» و نوه «هاشم». مادرش، «آمنه» دخترِ «وهب» از خاندان بنى زُهره و از قبيله قريش بود. عبداللَّه، در هيجده سالگى با آمنه ازدواج كرد.

پس از آن نورِ خاتمِ پيامبران، از پيشانى عبداللَّه به آمنه منتقل شد. عبداللَّه براى ضرورتى به شام سفر كرد، و به هنگام بازگشت از شام، در ميان راه در گذشت و در مدينه، جايى كه اكنون داخل «مسجدالنّبى» است، به خاك سپرده شد. چند ماه پس از وفات پدر، يعنى روز دوازدهم يا هفدهم ماه ربيع‌الاول برابر با ماه «آوريل» سال ٥٧١ ميلادى، اين نور الهى از دُرج عصمت آمنه در شهر مقدّس مكّه طلوع كرد و جهان را روشنى بخشيد. از اين رو، ماه ربيع‌الاول به «رَبِيعُ‌الْمَوْلُودْ» شهرت يافته است.[١] در سال تولّد آن بزرگوار ٦ حوادثى شگفت در جهان رخ داد، كه مهم‌ترين آنها حادثه معروف پيلانِ ابرهه بود. ابرهه، با گروهى از سپاهيانش همراه با پيلانِ جنگى آهنگِ تسخير مكّه و ويران كردن كعبه را كرد، كه خداوند بيش‌ترِ سپاهيان او را به آسيبى كه تا آن روز براى مردم بى‌سابقه بود، تباه ساخت. از همين رو، مَكّيان آن سال را، سال پيلان (عام‌الفيل) ناميده‌اند.

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ. أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ. وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبَابِيلَ. تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِن سِجِّيلٍ. فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ.[٢] آيا

[١] - ابعاد زندگى پيامبر گرامى اسلام، هر چند از ديگر پيامبران آشكارتر است، امّا هنوز بسيارى از رخدادهاى حيات‌خجسته او، چنان كه بايد روشن نيست. سال ولادت آن گرامىِ عزيز، از جمله مسايلى است كه نمى‌توان به گونه قطع در باره آن پاسخ داد. مشهور در ميان عالمان سنّت اين است كه، در دوازدهم ربيع‌الاول« عام‌الفيل»( سال پيلان) به دنيا آمده است. ابن سعد، ولادت آن بزرگوار را روز دوشنبه دهم ربيع‌الاوّل يا دو شب از آن گذشته مى‌داند. طبقات، ج ١، ص ١٠١ و ١٠٠. ابن هشام، سيره، ج ١، ص ١٧١. طبرى، در يكى از روايات خود ولادت او را روز دوشنبه دوازدهم ربيع‌الاول عام الفيل مى‌داند. تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٩٦٨

[٢] - سوره فيل