وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا يُنصَرُونَ. وَأَتْبَعْنَاهُمْ فِي هذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ هُم مِنَ الْمَقْبُوحِينَ.[١] و آنان را (به كيفر كفرشان)، پيشوايانى كرديم كه (مردم) را به سوى آتش دوزخ فرا مى‌خوانند و روز رستخيز، يارى نخواهند شد. و در اين جهان، لعنتى بدرقه آنان كرديم و در روز رستخيز، آنان از زشت چهرگانند.

و از جمله كارهاى بزرگى كه مستلزم ثواب الهى است و خشنودى خداى تعالى را در پى دارد، اين است كه آدمى زبان به نيكى گشايد و سخنانى نيكو بر زبانش جارى شود كه مايه‌هاى سعادت مردمان را در پى دارد؛ سخنانى كه انديشه‌هاى نيكو در دل مردمان بنشاند و انگيزه‌هاى پاك در نهانِ نهادشان بكارد و آن‌ها را به كارهاى نيكو وا دارد. اين‌ها كه با چنين سخنانِ نيكو و دلنشينى، جانِ انسان‌ها را مى‌پالايند و آن‌ها را به كارهاى نيكو وا مى‌دارند، همانانند كه خداوند در قرآن كريم «داعِيان الى اللَّه» (/ فراخوانان به سوى حق) ناميده است. كه در رأس آنان، پيامبر گرامى ٦ است:

يَاأَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً. وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً.[٢] اى پيامبر! ما تو را گواه و نويد بخش و بيم دهنده فرستاده‌ايم؛ و فراخواننده به خداوند به اذن وى و چراغى فروزان.

وَإِذْ صَرَفْنَا إِلَيْكَ نَفَراً مِنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ الْقُرْآنَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوا أَنصِتُوا فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا إِلَى‌ قَوْمِهِم مُنذِرِينَ. قَالُوا يَا قَوْمَنَا إِنَّا سَمِعْنَا كِتَاباً أُنزِلَ مِن بَعْدِ مُوسَى‌ مُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ وَإِلَى‌ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ. يَا قَوْمَنَا أَجِيبُوا دَاعِيَ اللَّهِ وَآمِنُوا بِهِ يَغْفِرْ لَكُم مِن ذُنُوبِكُمْ وَيُجِرْكُم مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ. وَمَن لَا يُجِبْ دَاعِيَ اللَّهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِي‌

[١] - قصص، آيه ٤١- ٤٢

[٢] - احزاب، آيه ٤٥- ٤٦