وَ مِيكائيلُ ذوُ الْجاهِ عِنْدَكَ، وَ الْمَكانِ الرَّفيعِ مِنْ طاعِتِكَ وَ جِبْرِيلُ الْامِينُ عَلى‌ وَحْيِكَ، الْمُطاعُ فِى اهْلِ سَمَواتِكَ، الْمَكِينُ لَدَيْكَ، الْمُقَرَبُّ عِندَكَ. ميكائيل فرشته‌اى كه در بارگاه تو آبرومند است و در اطاعت تو منزلتى والا دارد؛ و جبرئيل كه امين وحى توست، همو كه پيشواى آسمانيان، فرشته بلند مرتبه و مقرب درگاهِ توست.

امام (ع) در اين فراز از نيايش خود، از دو فرشته بزرگى كه مانند اسرافيل از «عِبادِ مُكْرَم» اند، ياد كرده است. از ميكائل و جبريل؛ دو فرشته‌اى كه خداوند دشمنى و ستيز با آن دو را همچون دشمنى و ستيز با ديگر فرشتگان در رديف دشمنى و ستيز با خود دانسته است:

مَنْ كَانَ عَدُوًّا للَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكَافِرِينَ.[١] آنكه دشمن خداوند و فرشتگان او و فرستادگان وى و جبريل و ميكائيل باشد، [كافر است‌] و بى‌گمان خداوند دشمن كافران است.

امّا ميكائيل، فرشته‌اى كه مأمور روزى‌ها و خوراك‌هاست. گفته‌اند: كار خاص و اصلى او دادن روزى به سبب تغذيه است و نيز رشد دادن جسم به اندازه لايق و ميزانى مشخص؛ و او را با حفظ و نگهدارى ارتباط هست و اگر او نبود نشو و نما در بدن‌ها

[١] - بقره، آيه ٩٨