مِنَ الْخَاسِرِينَ. بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ.[١] و به تو و به پيشينيان تو، وحى شده است كه اگر شرك بورزى، بى‌گمان كردارت تباه خواهد شد و بى‌شك از زيانكاران خواهى بود. بلكه تنها خداوند را پرستش كن و از سپاسگزاران باش!

از اين رو، پس از درود و تحيت به ساحتِ قدسِ محمّد و دودمان او، آموخت تا از خداوند بخواهم كه ما را از خطرِ دام‌هاى شيطان، در پناهِ كفايتِ خود، نگاه دارد. و اين راه و رسمِ سلوكِ بندگان خداست؛ آن‌ها كه او را با نهايت خضوع و تذلّل، در برابر عظمت و احتشام او، چهره بر خاكِ «عبوديّت» مى‌سايند و پيوندِ بندگى خود را با وى محكم مى‌كنند: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اكْفِنا حَدَّ نوائِبِ الزَّمانِ وَ شَرَّ مَصايِدِ الشَّيْطانِ.

بارخدايا! بر محمد و دودمانش درود فرست، و ما را از تندى و سختى پيش‌آمدهاىِ روزگار و گزند دام‌هاى شيطان ... حفظ كن. اين بندگانِ صالحِ خدا، تنها به لطفِ خداوندِ كارسازِ بنده‌نواز، كه از راهِ بنده‌نوازى به بندگانِ خود مژده داده است، دل خوشند؛ آنجا كه فرمود:

إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ وَكَفَى‌ بِرَبِّكَ وَكِيلًا.[٢] تو بر بندگان من چيرگى ندارى و پروردگارت [آنان را] كارساز و نگهبان، بس.

صدهزاران دام و دانه‌ست اى خدا		ما چو مرغانِ حريصِ بى‌نوا
دم به دم ما بسته دام نَويم‌		هريكى، گر باز و سيمرغى شويم‌
مى‌رهانى هر دَمى ما را و باز		سوى دامى مى‌رويم اى بى‌نياز
ما در اين انبار گندم مى‌كنيم‌		گندمِ جمع آمده گم مى‌كنيم‌
مى‌نيندّيشيم آخِر ما بهوش‌		كين خَلل در گندمست از مكر موش‌
موش تا انبارِ ما حُفره زده‌ست‌		وز فَنَش انبار ما ويران شده‌ست‌
اوّل اى جان دفع شرِّ موش كن‌		وَ انگهان در جمع گندم جوش كن‌
بشنو از اخبارِ آن صدرُالصّدور		لْاصلوةَ تَمَّ الّا بالحُضور

[١] - زمر، آيه ٦٥- ٦٦

[٢] - اسراء، آيه ٦٥