الْوَلَهَ، سخت اندوهگين شد، چندان كه نزديك بود عقلش را از دست بدهد. از شدّت اندوهْ عقل خود را باخت. از شدت عشق سرگشته شد. والِه و حيران شد. مشتاق و شيفته گشت.

قرآن مجيد به تكرار از عرش ياد كرده است:

وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ.[١] اوست خداوند عرش بزرگ.

فَتَعالَ اللَّهُ المَلِكُ الْحَقُّ لاالهَ الّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ.[٢] پس برتر است خداى، آن پادشاه راستين، [از اين كه كارى بيهوده كند]؛ خدايى جز او نيست، خداى عرش گرامى.

ذُوالْعَرْشِ الْمَجيدُ.[٣] خداوند بزرگوار عرش.[٤]

عرش (اورنگ و فرمانروايى)، كه پيش از آفرينش آسمانها و زمين برآب بود:

وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّموَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ.[٥] و اوست آن [خداى‌] كه آسمانها و زمين را در شش روز- شش دوران- بيافريد و عرش او برآب بود.[٦]

و پس از آفرينش آسمانها و زمين بر آنها استيلا يافت تا از آنجا به كار گردانى جهان پردازد:

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّموَاتِ والْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى‌ عَلَى‌

[١] - توبه، آيه ١٢٩

[٢] - مؤمنون، آيه ١١٦

[٣] - بروج، آيه ١٥

[٤] - اين ترجمه بنابر آن است كه« المجيدُ» به ضمّ خوانده شود كه صفت« ذو» يعنى خداى تعالى است و به كسر، صفت عرش خواهد بود.« خداوندِ عرش گرامى و ارجمند»

[٥] - هود، آيه ٧

[٦] - معناى عرش، تخت، قدرت و فرمانروايى است، و گفته‌اند كه عرش خداوند همان جهان هستى است زيرا قدرت و فرمانروايى او همه جهان را فراگرفته است. اما اين كه تخت قدرت او بر آب نهاده است به يقين نمى‌توان چيزى گفت، احتمال داده‌اند كه چون آب مايه و سرچشمه حيات و زندگى است عرش خداوند بر آن نهاده شده است. و نيز گفته‌اند: كه در آغاز آفرينش جهان هستى به صورت توده آبگونه يا گازهاى فشرده بوده و سپس منظومه‌ها و ستارگان و ... از آن پديد آمده است