اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ١٩٢ - پردهداران

پرده‌داران‌

وَ الرُّوحُ الَّذِى هُوَ عَلى‌ مَلائِكَةِ الحُجُبِ وَ الرَّوحُ الّذِى هُوَ مِنْ امْرِكَ.

روح كه بر فرشتگانِ پرده‌دار- پرده‌داران حريم عزّت و كبريايى- فرمان مى‌راند؛ و روحى كه از امر توست.

مَلائِكه، جَمْعِ «ملْاك» است، كه مفرد آن در كلام عرب بدون همزه (مَلَكْ) به كار مى‌رود. و گاهى مفرد آن «مَألَكْ» به تقديم «همزه» بر «لام» استعمال مى‌شود؛ مانند جَذَبَ و جَبَذَ، از واژه‌هاى مقلوب است، ليكن در هنگام جمع، هرگز «مَآلِكَ» نيامده است؛ بلكه همواره «مَلائِك» و «ملائكه» به كار مى‌رود. برخى برآنند كه «تَأنيث» ملائكه از باورهاى ترسايان عرب‌زبان به لغت عرب راه يافته است؛ زيرا آنان بر اين باور بودند كه ملائكه دختران خدا هستند. آنگاه نژاد عرب نيز چنين گمان باطل و نارواى وارداتى را پذيرفت، و آيه كريمه «وَيَجْعَلُونَ للَّهِ الْبَنَاتِ سُبْحَانَهُ وَلَهُم مَّا يَشْتَهُونَ.[١] و دختران را براى خداوند پندارند، او پاك و منزّه است- [از داشتن فرزند]- و براى خودشان، آنچه مى‌خواهند»، گواهِ اين ادعاست.[٢]

[١] - نحل، آيه ٥٧

[٢] - مجمع البحرين، ج ٥، ص ٢٩٣