اللَّهُمَّ انْتَ الصَّاحِبُ فِى السَّفَرِ وَ انْتَ الْخَليفَةُ فِى الْاهْلِ، وَ لايَجْمَعُهُما غَيْرُكَ، لِانِّ الْمُسْتَخْلَفَ لايَكُونُ مُسْتَصْحَباً، وَ الْمُسْتَصْحَبُ لايَكُونُ مُسْتَخْلَفاً.[١]

خدايا! تو در سفر يار و همراهى، و براى بازماندگان نگاهبان و پناهى، جز تو چنين، كِه تواند الهى! چه، آن كس را كه در خانه گمارند به كار همراهى سفر نيايد، و آن كه همراه است نگاهبانى خانه را نشايد.

نهايت فراتر از درك آدمى است و در عين حال نزديكتر از او به اوست. داراى اسماء جلال: شاملِ عادل، جليل، حاسب، مميت، ناصر، جبّار و در عين حال، اسماء جمال است:

شامل رحيم، رئوف، غفار، حليم، كريم، جميل و ودود است. از اين رو، سراسر عالم تجلّى‌گاهِ مجموعه‌هاى اسماء الهى است. و زندگى آدمى به همان اندازه كه توأم با اضداد و كشمكش‌هاست، از هماهنگى صفات كيهانى و انسانى كه برگرفته از همان اسماءاند، برخوردار است. خداوند همزمان، درباره ما آدميان بر اساس عدالتش داورى مى‌كند و بر اساس رحمتش بر ما مى‌بخشد. و به ما آموختند كه اين تعليم راقى را زمزمه كنيم و با آن با خداى خويش به نجوا نشينيم: وَ ايْقَنْتُ انَّكَ انْتَ ارْحَمُ الرَّاحِمينَ فِى مَوضِعِ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ، وَ اشَدُّ الْمُعاقِبينَ فِى مَوْضِعِ النَّكالِ وَ النَّقِمَةِ، وَ اعْظَمُ الْمُتَجَبِّرينَ فِى مَوضِعِ الْكِبرياءِ وَ الْعَظَمَةِ.[٢] با اين كه بيرون از دسترس‌مان است، در سويداىِ دل مؤمنان جاى دارد. بدكاران را كيفر مى‌دهد، اما در عين حال آفريدگانش را دوست مى‌دارد و مى‌بخشد. او مطلقِ لايتناهى است و منبع همه خوبى‌ها و زيبايى‌ها و خيرات است. او آفريننده مرگ و حيات است؛ مى‌زاياند و مى‌ميراند. او خالق، نگاهبان و در عينِ حال «مُفنى» يا منهدم‌كننده جهان است. زيبايى و خوبى، قدرت و دانايى و فرزانگى، همه چون خودِ هستى از اوست. همه كارها به دست اوست و همگان از او مدد مى‌گيرند. نه‌تنها منشاء وجودِ كاينات هستى؛ بلكه منبع و منشاء همه اين كيفيات و چگونگى‌ها و صفاتِ مثبتى كه در جهان است، اوست. او آغاز و انجام و پيدا و پنهانِ جهان است.

[١] - همان، خطبه ٣٦

[٢] - مفاتيح، دعاء افتتاح