به نرمى گو. و (هنگام بخشش نه دستِ خود را فرو بند و نه يكسره بگشاى كه نكوهيده دريغ خورده، فرومانى. بى‌گمان پروردگارت روزى را براى هركه بخواهد، مى‌گسترد و (يا) تنگ مى‌دارد، كه او به (حالِ) بندگانش آگاه بيناست. و نزديك زنا نشويد كه كارى زشت و راهى بد است. و آن‌كس را كه خداوند (كشتنِ وى را) حرام كرده است؛ جز به سزاوارى مكشيد، و آن كه به ستم كشته شود، براى وارث او توانى (حقّى) نهاده‌ايم؛ پس نبايد در كشتن (به قصاص)، گزافكارى كند زيرا (از سوى شرع) يارى شده است، و به مال يتيم، نزديك نشويد، مگر به گونه‌اى كه (براى يتيم) نيكوتر است؛ تا اين كه به برنايى (بلوغ كاملِ) خود برسد و به پيمان، وفا كنيد كه پيمان مورد پرسش خواهد بود. و چون پيمانه مى‌كنيد، تمام بپيماييد و با ترازوى درست، وزن كنيد؛ اين بهتر و نيك فرجام‌تر است.

و آن‌چه را نمى‌دانى پى مگير، كه از هر يك از گوش و چشم و دل، پرسيده خواهد شد. و بر زمين خرامان گام بر مدار كه هرگز نه زمين را مى‌توانى شكافت و نه به بلنداى كوه‌ها مى‌توانى رسيد. زشتى همه اين‌ها، نزد پروردگارت، ناپسند است. اين (بخشى) از حكمتى است كه پروردگارت به تو وحى كرده است؛ و با خداوند، خدايى ديگر مگمار، كه نكوهيده و رانده در دوزخ مى‌افتى.

اين تعاليم راقى و صدها نظير اين‌ها، فريادهاى قرآن است كه مَثَل اعلاى حيات و مضمون راستين زندگى است. تعاليمى كه چون ماه تابان و خورشيد فروزان است و تا ابديت نور مى‌نشاند، و آواى وحش، هرگز، آن نور افشانى را نمى‌پوشاند.

شمعِ حق را پُف كنى تو، اى عجوز		هم تو سوزى هم سرت اى گَنده پوُز
كى شود دريا زپوزِ سگ نجس؟		كى شود خورشيد از پف منطمس؟
حكم بر ظاهر اگر هم مى‌كنى‌		چيست ظاهرتر، بگو، زين روشنى‌
جمله ظاهرها به پيشِ اين ظهور		باشد اندر غايتِ نقص و قصور
هر كه بر شمع خدا آرد پُف او		شمع كى ميرد؟ بسوزد پوز او