فرشتگان و قلمرو كارآيى آنها پرداخته است. از اين رو، به استناد ظاهر و سياق و به قرينه مضمون حاكم بر نيايش، «سائق» و «شهيد» نام دو فرشته الهى است كه يكى مأمور سوق دادن آدميان به عرصه محشر و ديگرى گواهى دهنده بر اعمال آنان است.

وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ صَلاةً تَزِيدُهُمْ ... بار خدايا، درود فرست بر فرشتگان، درودى كه بر كرامت‌شان كرامت و بر پاكى‌شان پاكى افزايد. خدايا آن‌گاه كه بر فرشتگان و فرستادگانت درود مى‌فرستى و درودمان را به آنان ابلاغ مى‌كنى به سبب آنكه نام نيكو و ياد خيرشان بر زبان و دل‌مان جارى كرده‌اى بر ما نيز درود و رحمت فرست. بار خدايا، درود و ثناى ما از فرشتگانت را بپذير و ما را از درود و رحمت خود و استغفار فرشتگان برخوردار فرما، در سايه‌سارِ كرامت و بزرگى، پاكى و پاكيزگى آنان، راه فضيلت‌ها و زيبايى‌هاى اخلاق را به روى ما گشوده دار و لَذَّتِ انسْ و هم‌جوارى‌شان را به كام جانِ‌مان بچشان و ما را در حضور نگهبانان عمل كه هيچ كارى از قلم نمى‌اندازند و هرگز چيزى را نادرست نمى‌نِگارند شرمسار مفرما. اى خداى مهربان اين همه را از تو مى‌خواهيم؛ چرا كه تو بخشنده و بزرگوارى: انَّكَ جَوادٌ كَرِيمٌ. جواد، بخشنده‌اى كه بى‌هيچ عوض و بى‌هيچ غرض مى‌بخشد. كريم، كسى است كه چون دست يافت گذشت كند و چون وعده داد وفا كند و چون ببخشد افزون از نهايتِ چشم‌داشت بدهد و باك ندارد كه چقدر و به چه كس بخشيده است و اگر حاجت به غير او برده شود خشنود نگردد و چون به او جفا شود گله و سرزنش به نهايت نرساند و كسى را كه به او پناه آورده، تباه نسازد و او را از آوردن اسباب و ميانجى‌گران بى‌نياز سازد. پس هر كه اين صفات و ويژگيهاى بى‌تكلف براى او فراهم گردد كريم مطلق باشد و او تنها خداوند است.

اى كريم و اى رحيم سرمدى‌		در گذار از بدسِگالان اين بدى‌
اى بداده رايگان صد چشم و گوش‌		بى ز رِشوت بخش كرده عقل و هوش‌
بيش از استحقاق بخشيده عطا		ديده از ما جمله كفران و خطا
اى عظيم از ما گناهان عظيم‌		تو توانى عفو كردن در حريم‌
ما ز آز و حرص خود را سوختيم‌		وين دعا را هم ز تو آموختيم‌
حرمت آن كه دعا آموختى‌		در چنين ظلمت چراغ افروختى‌[١]

[١] - مثنوى، دفتر سوّم، بيت ٢٢١١- ٢٢١٦