بارخدايا! مرا مورد شماتت دشمنان و حسودان قرار مده، بارخدايا! مرا به سوى بدى‌هايى كه از آن‌ها نجاتم داده‌اى باز مگردان، بار خدايا! مرا به اندازه چشم بر هم نهادنى، به خود وامگذار.

اين تضرع و زارى و اين درخواست‌هاى پيامبر ٦ همسرش امّ سلمه را به گريه، واداشت. پيامبر از او پرسيد چرا گريه مى‌كنى؟ در پاسخ عرض كرد چرا گريه نكنم؟! شما با آن مقام و منزلت كه نزد خداوند دارى چنين بيمناكى، از او مى‌خواهى تا لحظه‌اى شما را به خود وامگذارد، پس واى بر من. فرمود: امّ سلمه! چرا بيمناك نباشم، خداوند يونس پيامبر را لحظه‌اى به خود وا نهاد و آن ماجراى خوف‌انگيز برايش رخ داد.

اى خداى بى‌نظير ايثار كن‌		گوش را چون حلقه دادى زين سخُن‌
گوشِ ما گير و بِدآن مجلس كشان‌		كز رحيقت مى‌خورند آن سرخوشان‌
چون به ما بويى رسانيدى از اين‌		سر مَبَنْد آن مشَك را اى ربّ دين‌
از تو نوشند ار ذكورند، ار اثاث‌		بى دريغى در عطا، يا مستغاث‌

اى دعا ناگفته از تو مستجاب‌		داده دل را هر دمى صد فتحِ باب‌[١]
يادِ ما و بودِ ما از دادِ تُست‌		هستىِ ما جمله از ايجاد تُست‌
لذّتِ هستى نمودى نيست را		عاشقِ خود كرده بودى نيست را
لذّتِ انعام خود را وا مگير		نُقل و باده و جامِ خود را وامگير
وربگيرى كيت جُست و جُو كند		نقش با نقّاش چون نيرو كند؟
منگر اندر ما، مكن در ما نظر		اندر اكرام و سخاى خود نگر
ما نبوديم و تقاضامان نبود		لطفِ تو ناگفته ما مى‌شنود
از چو ما بيچارگان اين بندِ طخت‌		كى گشايد اى شهِ بى‌تاج و تخت‌
اين چنين قفل گران را اى وَدود		كِه تواند جز كه فضل تو گشود[٢]

رابعاً: همچنان كه قرب داراى مراتب است و هر كسى قربى متناسب با مقام و منزلت خود نزد خدا دارد، بُعد و دورى از رحمت خدا نيز، داراى مراتب است. و هر گونه توجه‌

[١] - مثنوى، دفتر پنجم، بيت ٣٠٥- ٣٠٩.

[٢] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٦٠٥- ٦١٠