دوّم اين كه، در خلالِ دعاهاى صحيفه، امام سجاد (ع) پيش از عرض حاجت، به مدح و ثناىِ پروردگار و صلوات و درود بر رسول گرامى اسلام و اهل بيت آن بزرگوار (ع)، پرداخته است. از جمله در اين دعا، اين ذكر مبارك، به تكرار (چهارده بار) آمده است؛ چرا كه اوّلًا: در اين باره اخبارى از اهل بيت (ع) رسيده است. على (ع) فرمود:

اذا كانَتْ لَكَ الَى اللَّهِ سُبْحانَهُ حاجَةً فَابْدَأ بِمَسْأَلَةِ الصَّلاةِ عَلى‌ رَسُولِهِ ٦ ثُمَّ سَلْ حاجَتَكَ فَانَّ اللَّهَ اكْرَمُ مِنْ انْ يُسْالَ حاجَتَينِ فَيَقْضِىَ احْداهُما وَ يَمْنَعَ الْاخْرى‌.[١] هرگاه تو را به خداى سبحان نيازى است در آغاز بر رسول خدا ٦ درود فرست، سپس حاجت خود بخواه كه خدا بزرگوارتر از آن است كه بدو دو حاجت برند، يكى را برآرد و ديگرى را باز دارد.

امام صادق (ع) فرمود:

ايَّاكُمْ، اذا ارادَ احَدُكُمْ انْ يَسألَ مِنْ رَبِّهِ شيئاً مِنْ حَوائِجِ الدُّنيا وَ الْاخِرَةِ، حَتّى‌ يَبْدَأ بِالثَّناءِ عَلَى اللَّه- عَزَّوَجَلَّ- وَ الْمَدْحِ لَهُ وَ الصَّلاةِ عَلَى النَّبىِ ٦ ثُمَّ يَسْأَلَ اللَّهَ حَوائِجُه.[٢] هرگاه يكى از شماها از پروردگار خويش حاجتى خواهد چه دنيايى و چه آخرتى- مبادا بدان اقدام كند، تا آن كه سخن به ستايش و ثناى خداوند و درود بر پيامبر ٦ بياغازد، آن‌گاه حاجت خويش از خداى بطلبد.

و به همين سان در جاى ديگر فرمود:

اذَا ارْدتَ انْ تَدْعُوَ فَمَجِّدِ اللَّهَ- عَزَّوَجَلَّ- وَ احْمَدْهُ وَ سَبِّحْهُ وَ هَلِّلْهُ وَ اثْنِ عَلَيْهِ وَ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وِ آلِهِ. ثُمَّ سَلْ تُعْطَ.[٣] هرگاه اراده كردى خداى را بخوانى و از او بخواهى، او را به بزرگى ياد كن و به پاكى بستاى و به يگانگى و يكتايى ثنا گوى و بر محمد و دودمانش درود فرست، آن‌گاه بخواه تا ببخشايد.

ثانياً: ذكر مباركِ صلوات در روايات اسلامى، از اهميّت فوق‌العاده‌اى برخوردار است.

و در منابع شيعى و سنّى و مجامعِ اين دو مذهب، ثواب و پاداش بسيار بزرگ براى اين عمل‌

[١] - نهج‌البلاغه، حكمت ٣٦١

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٤٨٤

[٣] - همان، ص ٤٨٥