مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ. ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ. لَهُم مَا يَشَاؤُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ. كسى كه از خداوند بخشاينده، در نهان مى‌هراسد و دلى بازگردنده به درگاه ما مى‌آوَرَد بدان (بهشت) با سلامتى در آييد كه اين روز جاودانگى است. در آن چه بخواهند، هست و نزد ما، بيش‌تر نيز هست.

از كسانى كه خداوند درباره آنان مى‌فرمود:

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ. ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِينَ. وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِنْ غِلٍّ إِخْوَاناً عَلَى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ. لَا يَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ وَمَا هُم مّنْهَا بِمُخْرَجِينَ.[١] امّا پرهيزگاران در بوستان‌ها و كنار چشمه سارانند.

گويندشان در آن با تندرستى و ايمنى درآييد! و آن چه كينه است، از دل آنان مى‌زداييم و برادروار بر اورنگ‌هايى رو به رو مى‌نشيند. نه به آنان رنجى مى‌رسد و نه از آنجا بيرون‌شان مى‌كنند.

و نيز از كسانى قرار ده كه از ايمان و عمل صالح‌شان بهره برده‌اند و در انتظارند تا ازقفس طبيعت بِرَهند و به سوى رضوان الهى باز گردند، در حالى كه خود خشنودند و ديگران از آنان خشنود. از كسانى كه با ايمان به حق و عمل خير چنان نفس خود را مطمئن و آرام داشته‌اند كه امواج مصائب و ترس، متزلزل و منحرف‌شان نمى‌كند. از آن‌ها كه لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ.[٢] آن‌ها كه با ياد و لطف حق جان‌شان به آرامش رسيده است الا بِذِكرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُ القُلُوبُ.[٣] و فرمان پر از مهر «ارْجِعى الى‌ رَبِّكَ» را با شعور درونى خود مى‌شنوند:

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ. ارْجِعِي إِلَى‌ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً. فَادْخُلِي فِي عِبَادِي. وَادْخُلِي جَنَّتِي.[٤] اى جان آرميده به سوى پرودگارت خرسند و

[١] - حجر، آيه ٤٥- ٤٨

[٢] - بقره، آيه ٦٢

[٣] - رعد، آيه ٢٨

[٤] - فجر، آيه ٢٧- ٣٠