معرفت و كمال‌] نزد توست، هرگز خاموش نمى‌شود؛ فرشتگانى دلباخته كه در سر، جز ياد نعمت‌هاى تو سودايى ندارند و در بارگاه عظمت و شكوه و كبريايى‌ات فروتنانه به خدمت ايستاده‌اند؛ همانان كه چون به دوزخ بنگرند كه بر گنهكاران دَمْ درگشاده و از خشم مى‌خروشد، گويند: [اى خدا!] منزه و پاكى، تو را چنان كه شايسته پرستش توست، پرستش نكرديم.

بار خدايا، درود بر فرشتگانى كه «حاملان عرش» اند و در اداى عبوديت در پيشگاه الوهيتِ تو سستى نورزند. چنان واله و شيداى تواند كه خودْ نبينند و خويشْ نشناسند.

درود بر «اسرافيل» فرشته مقرَّب كه در هنگامه زلزله رستاخيز در صور دَمَد تا صف‌ها جدا گردد و داورى آغاز شود. درود بر «ميكائيل» كه به پاداش فرمانبردارى خويشْ در مشهدِ جلال و جمال تو مقرَّب گشته و مؤيَّد مانده است و درود بر «جبرئيل» كه امين وحى و انيس فرستادگان توست و درود بر فرشتگان تسبيح‌گوى كه سراپرده‌هاى مجد و شكوه الهى را تدبير مى‌كنند. درود بر «روح»؛ آفريده بزرگ و درود بر «روح» كه با فرمان تو آشناست. بر همگى ايشان درود «اللّهمّ فصلِّ عليهم و ...» و بر فرشتگانى كه فروتر ايشان‌اند. وَ عَلَى الْمَلائِكَةِ الّذِينَ مِنْ دوُنِهِمْ مِنْ سُكّان سَمَواتِكَ وَ اهْلِ الْامانَةِ عَلى‌ رِسالاتِكَ. فرشتگانى كه منزلت والاى حاملان عرش و اسرافيل و ميكائيل و جبرئيل و روح و ... را ندارند. فرشتگانى به لحاظ منزلت و مكانت از فرشتگانى كه در فرازهاى پيشين از آنها ياد شد فروترند. ساكنان آسمان‌ها، فرشتگانى هستند كه على (ع) در توصيف آنان با عباراتى بسيار زيبا و دلنشين- كه به گفته «ابن ابى الحديد» آنچنان فصيح و بليغ كه فصاحت عرب را به فراموشى مى‌سپارد و نه تنها از نظر الفاظ، كه از نظر معانى هم چنان پرمحتوا و آسمانى است كه عقل در آن حيران مى‌ماند- فرمود:

خَلَقَ سُبُحانَهُ لِاسْكانِ سَمَواتِهِ وَ عِمارةِ الصَّفيحِ الْاعْلى‌ مِنْ مَلَكوُتِهِ خَلْقاً بَدِيعاً مِنْ مَلائِكَتِهِ. مَلأَبِهِمْ فُروُجَ فِجاجِها وَ حَشابِهِمْ فُتُوقَ اجْوائِها وَ بَيْنَ فَجَواتِ تِلْكَ الفُرُوجِ زَجَلُ المُسَبِّحِينَ مِنْهُمْ فِى حَظائِرِ الْقُدُسِ وَ سُتُراتِ الْحُجُبِ وَ سُرادِقاتِ الْمَجدِ وَ وَراءَ ذلكِ الرَّجِيجِ الذِّى تَسْتَكُ مِنْهُ الْاسْماعُ‌