الَلَّهُمَّ فَصَلِّ عَلى‌ مُحَمّدٍ امِينِكَ عَلى‌ وَحْيِكَ وَ نَجِيبِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ صَفِيِّكَ مِنْ عِبادِكَ امامِ الرَّحمَةِ وَ قائِدِ الْخَيْرِ وَ مِفْتاح الْبَرَكَةِ.

خداوندا! بر محمّد كه امين وحى تو و برگزيده از آفريدگان تو و برترين بندگان توست، درود فرست؛ همو كه پيشواى مهر و رحمت، و قافله سالار خير و رأفت، و كليد [گنجينه‌هاى‌] بركت و خجستگى است.

محمّد: آن كه خوبيهاى پسنديده بسيار داشته باشد. بسيار ستوده خصال. ابن فارس گويد: پيامبر ما به «محمّد» شُهره است؛ چرا كه خصلت‌هاى نيكو و پسنديده در او بسيار است. و چون خداوند از اين خصلت‌ها در وجود او آگاه بود اين نام را به خاندان او الهام كرد.[١] سهيلى گويد: در معناى «محمّد» مبالغه و تكرار است مانند «مُكَرَّم» كسى كه بسيار تكريم و تجليل شده است. به معناى «مُمَدَّح» كسى كه او را بسيار ستوده‌اند. خداى تعالى، پيش از آن كه خويشاوندانش او را بدين نام بخوانند، محمّد ناميده است. و اين نشانى از نشانه‌هاى نبوّت اوست؛ چرا كه اين نام با شخصيت او كاملًا منطبق است. از اين‌روست كه در دنيا پسنديده است؛ زيرا به خصلت‌هاى نيكو راه يافته و از دانش وسيع و حكمت فراوان بهره برده است. در آخرت نيز محمود است؛ چرا كه به منزلت والاى شفاعت (مقام‌

[١] - رياض السالكين، ج ١، ص ٤٢٨؛ به نقل از تهذيب الاسماء و اللّغات، الجزء الاوّل من القسم الثّانى