الهى قَدْ سَتَرْتَ عَلِّىَ ذُنُوباً فِى الدُّنْيا وَ انَا احْوَجُ الى‌ سَتْرِها عَلَىَّ مِنْكَ فِى الْاخْرى‌ اذ لَمْ تُظْهِرْها لِاحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصَّالِحِينَ فَلاتَفْضَحْنِى يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ رُوؤسِ الْاشهادِ.[٢] اله من، در دنيا گناهانى را بر من پرده‌پوشى كردى كه به پرده‌پوشى آن‌ها در آخرت محتاج‌ترم؛ چرا كه گناهانم را بر هيچ‌يك از بندگانِ صالح و نيكوكارت آشكار نكردى، پس [اى الهِ من‌]، روز رستاخيز در محضرِ گواهانِ عمل، رسوايم مگردان.

امام سجاد (ع) با توجه به گستره و ژرفايى نامتناهى علم خداوند و با اعتماد به وصف ستاريّت او، از خداى «غفّارُ الذُّنُوبْ» و «ستّارُ الْعُيُوبْ» مى‌طلبد كه: اى خدايى كه نهانى‌ها نزد تو آشكار است، بر محمد و دودمان او درود فرست، و پرده زشت‌كارى ما برمگير و ما را رسوا مساز. وَ يا مَنْ تَظْهَرُ عِنْدَهُ بَواطِنُ الْاخْبارِ، صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لاتَفْضَحْنا لَدَيْكَ.

آنچ گفتندم ز بَد، از صد، يكيست‌		بر من اين كشفست ارْ كس را شَكيست‌
كس چه مى‌داند ز من، جز اندكى‌		از هزاران جرم و بَدْ فِعلم يكى‌
من همى دانم و آن ستّارِ من‌		جُرمها و زشتىِ كردارِ من‌
اوّل ابليسى، مرا استاد بود		بعد از آن ابليس، پيشم باد بود
حق بديد آن جمله را، ناديده كرد		تا نگردم در فضيحت روىْ زرد
باز، رحمت پوستين دوزيم كرد		توبه شيرين چو جان، روزيم كرد
هرچه كردم، جمله ناكرده گرفت‌		طاعتِ ناكرده، آورده گرفت‌
همچو سرو و سوسنم آزاد كرد		همچو بخت و دولتم دلشاد كرد
نامِ من در نامه پاكان نوشت‌		دوزخى بودم، ببخشيدم بهشت‌
آه كردم، چون رسن شد آهِ من‌		گشت آويزان رسن در چاه من‌
آن رَسَن بگرفتم و بيرون شدم‌		شاد و زفت و فربه و گُلگُون شدم‌

[١] - مثنوى، دفتر اول، بيت ١٣٣٤- ١٣٣٨.

[٢] - مناجات شعبانيّه