اللَّهُمَّ صَلّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْنا مِنْ دُعاتِكَ الَّدِاعينَ الَيْكَ، وَ هُداتِكَ الداّلِيّنَ عَلَيْكَ، وَ مِنْ خاصَّتِكَ الْخاصّينَ لَدَيْكَ، يا ارْحَم الراّحِمينَ. بارخدايا! بر محمد و دودمانش درود فرست و ما را از فراخوانانى قرار ده كه (بندگانت را) به سوى تو فرا مى‌خوانند، و در شمارِ راهنمايانى كه به سوى تو رَه مى‌نمايند، و در حلقه خاصّانى كه نزد تو برگزيدگان‌اند، اى مهربان‌ترين مهربانان.

الّدُعاة: جمع داعى؛ موذّن، آن كه به دين يا مذهب، يا طريقه‌اى دعوت مى‌كند، مبلّغ دينى و مذهبى و فرقه‌اى. دعوت كننده، فراخواننده. و «داعِىَ اللَّه» از نظر ما مسلمانان يكى از القاب پيامبر اكرم ٦ است. از گناهانِ بزرگى كه برخى از آدميان، خود را بدان مى‌آلايند، فراخوانى مردم، با زبان و از راه سخن گفتن، به گناه و پلشتى است.

بسيارند كسانى كه، دانسته يا نادانسته سخنانى بر زبان مى‌آورند، كه ساده‌دلانى كم تجربه در عقايد و باورهاى دينى كه دارند، متزلزل مى‌شوند، و از رسم و آيينِ نيكى كه بدان پاى بندند، دور مى‌گردند، و از مبانى اخلاقى شايسته‌اى كه بدان دل بسته‌اند، دست مى‌كشند و انسان‌هايى سرگردان و حيران مى‌مانند. اين‌ها كه با بى‌بند و بارى زبان‌شان به‌