نخست آن كه: فِى كُلِّ دَهْرٍ وَ زَمانٍ ارْسَلْتَ فِيه رَسُولًا وَ اقَمْتَ لِاهْلِهِ دَليلًا، اشاره است به يكى از سنّت‌هاى الهى در تدبير جوامع بشرى؛ يعنى «سنّت هدايت». خداوند در هر عصر و روزگارى، علاوه بر فطرت و عقل كه در نهادِ آدمى تعبيه كرده است، پيامبران و هاديانى را، با دليل‌ها و حجت‌هاى روشن (بَيِّنات) برانگيخت و به سوى انسان‌ها گسيل داشته، تا حجت خود را براى بندگانش تمام كند و راهِ هرگونه عذرآورى را ببندند:

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى‌ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى‌ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسى‌ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُوراً وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِن قَبْلُ وَرُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَى‌ تَكْلِيماً رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى‌ اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً.[٢] ما به تو وحى فرستاديم، همچنان كه به نوح و پيامبرانِ پس از او وحى كرديم، و به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط- فرزندان و نبيرگانِ وى- و عيسى و ايّوب و يونس و هارون و سليمان نيز وحى كرديم، و به داود زبور داديم، و پيامبرانى [فرستاديم‌] كه سرگذشت ايشان را پيشِ از اين بر تو گفته‌ايم و پيامبرانى كه داستان‌شان را بر تو نگفته‌ايم، و خدا با موسى سخن گفت، به همسخنى؛ پيامبرانى نويدرسان و بيم‌دهنده تا مردم را پس از [فرستادن‌] فرستادگان بر خدا بهانه و دستاويزى نباشد، و خدا تواناى بى‌همتا و داناى باحكمت است.

آدمى به گونه‌اى فطرى در پى سعادت خويش است و چرخ زندگى‌اش به گِرد محور

[١] - توبه، آيه ٧٢

[٢] - نساء، آيه ١٦٣- ١٦٥