وراثت ...». دو- به معناى رهبر، پيشوا، قائد، مسئول هدايت امّت، زمامدارى و رهبرى خلق بر اساس مكتب و در راه تكامل. در اين جاست كه امامت به معناى قرآنى آن، به طور اعم، برتر از نبوّت است، نبوّت پيام آوردن است، و امامت مسئوليت پياده كردن پيام. نبى فقط ابلاغ مكتب مى‌كند؛ اگر امام هم باشد (همچون ابراهيم كه سال‌ها پس از نبوت، به امامت برگزيده شد)، بايد جامعه بسازد. آن را رهبرى كند، مسئوليت اجتماعى به دست گيرد، سياست را نيز با نبوّت به عهده داشته باشد.[١] «گواه بودنِ» امامان معصوم (ع) به معناى «اسوه» و «الگو بودنِ» آنان در حيات اجتماعى مؤمنان يكى از معانى كاربردى امامت و عينيّت آن در جامعه است، كه در آموزه‌هاى بر جاى مانده در مجامع روايى ما به تكرار بدان اشارت رفته است امام محمّد باقر (ع) فرمود:

نَحْنُ شُهَداءُ اللَّهِ- تَبارَكَ وَ تعالى‌- عَلى‌ خَلْقِهِ وَ حُجَجُهُ فىِ ارْضِهِ.[٢] ما گواهان خداى- تبارك و تعالى- هستيم بر آفريدگانش، و حجت‌هاى او در زمين.

نيز فرمود:

الَيْنا يَرْجِعُ الْغالِى، وَ بِنا يُلْحَقُ التَّالى‌.[٣] بازگشت افراطكاران به سوى ماست، و واپس ماندگان به ما پيوندند.

على (ع) در توصيفِ منزلت والاى «اهل بيت» (ع) فرمود:

«هُمْ اساسُ الدّين‌، وَ عِمادُ الْيَقينِ. الَيْهِمْ يَفِى‌ءُ الْغالى‌، وَ بِهِمْ يَلْحَقُ التَّالى‌.[٤] ايشان (خاندان محمد) پايه دين‌اند و ستون يقين، كه افراط كاران به آنان راهِ اعتدال گيرند و واپس ماندگان به يارى ايشان به كاروان دين پيوندند.

به راستى چرا چنين نباشد در حالى كه به تصريح مكرّرِ پيامبر ٦، به‌ويژه در حديث «ثَقَلَيْن» كه تقريباً همه دانشمندان اسلام آن را در كتابهاى خود آورده‌اند «قرين» و «همتاى» و «طرازِ» «كتاب اللَّه» شمرده شدند و مى‌دانيم هيچ كس از امت، جز آنان، قرين‌

[١] - مجموعه آثار، على( ع)، ص ٦٢٩

[٢] - تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ١٣٤- ١٣٥

[٣] - همان

[٤] - نهج‌البلاغه، خطبه ٢