طنين دلنواز اذان و به جاى جهالت، فرزانگى آوَرَد و هركس را كه «لا الهَ الّا اللَّه مُحمّدٌ رَسُولُ اللَّه» مى‌گويد بر ستيغ بلند «عِدّه و عُدّه» بنشاند و گروهى اندك را بر گروهى بسيار، به اذْن خداوند پيروز گرداند. نقش شگفت اين همدلى و يگانگى صحابه وفادار و بى‌مانندِ پيامبر گرامى ٦ با آن بزرگوار بود، كه توانست به سرعت آن محيط بى‌رمقِ شرك‌آلود را، كه آكنده از امتيازات مالى و مقامى و نژادى بود، به محيطى سرشار از شادابى و نشاط و ايمان و شور و شعور تبديل كند. همين ويژگى‌ها در صحابه پيامبر ٦، بود، كه امام سجاد (ع)، را به تحسين آنان واداشته تا در مقام نيايش و راز و نياز با پروردگارش براى آنان خشنودى خدا را بطلبد و سپاسگذار آنان باشد: فَلاتَنْسَ لَهُمُ اللَّهُمَّ ما تَرَكُوا لَكَ وَ فِيكَ، وَ ارْضِهِمْ مِنْ رِضْوانِكَ، وَ بِما حاشُوا الْخَلْقَ عَلَيْكَ وَ كانُوا مَعَ رَسُولِكَ دُعاةً لَكَ الَيْكَ، وَ اشْكُرْهُمْ عَلى‌ هَجْرِهِمِ فِيكَ دِيارَ قَومِهِمْ وَ خُرُوجِهِم مِنْ سَعَةِ الْمَعاشِ الى‌ ضَيْقِهِ؛ وَ مَنْ كَثَّرْتَ فِى اعْزازِ دِينِكَ مِنْ مَظْلُومِهِمْ.