إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ.[١] [آدمى بايد ياد كند] هنگامى را كه دو فرشته فراگيرنده از راست و چپ [او] نشسته‌اند، [كارهاى او را] فرا مى‌گيرند. هيچ سخنى بر زبان نمى‌آورد مگر نزد او، فرشته مراقبى حاضر است [تا آن سخن را بنويسد].

فرشتگانى كه گفتارها و رفتارهاى آدميان را در دفترهاى اعمال‌شان ثبت مى‌كنند و با دقّت و بى‌هيچ كاستى، ريز و درشت آنها را مى‌نويسند و چون طومارى در هم مى‌پيچند و بر گردن آدميان مى‌آويزند تا در روز رستاخيز، فرمان قرائت آن از سوى خداوند در رسد، و در حالى كه كارنامه خود را پيش روى خويش برگشوده مى‌بيند، بخواند و خود را بر خويش حسابرسى بسنده مى‌يابد:

اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً.[٢] نامه‌ات را بخوان كه امروز تو بر خود حسابرسى بسنده‌اى.

وَوُضِعَ الْكِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَاوَيْلَتَنَا مَالِ هذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِراً وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً.[٣] و نامه [اعمال هر كس، پيش رو] نهاده مى‌شود و گناهكاران را از آنچه در آن است هراسان مى‌يابى و مى‌گويند: واى بر ما،

[١] - ق، آيه ١٧- ١٨

[٢] - اسراء، آيه ١٤

[٣] - كهف، آيه ٤٩