گرچه مقدور بودن هر چيز مستلزم تحقق آن نيست و تنها امورى تحقق مى‌يابند كه اراده الهى به ايجاد آن تعلّق گرفته باشد. به تعبير ديگر معناى قادِر، اين نيست كه هر چيزى را كه بتواند انجام دهد بلكه معناى قادر بودنِ خداوند اين است كه هر چيزى را كه بخواهد انجام مى‌دهد و اگر نخواهد انجام نمى‌دهد؛ خواه خواسته باشد و دائماً از او فعل سرزده باشد، يا نخواسته و فعل انجام نداده باشد: «انْ شاءَ فَعَلَ، وَ انْ لَم يَشَاء لَمْ يَفْعَلَ- سواءٌ شاءَ فَفَعَلَ دائماً، اوْلَمْ يَشَاء فَلَم يَفْعَلْ».

امام سجاد (ع) در اين فراز از نيايش كه در مقام شكرگزارى از نعمت وجود پيامبر گرامى ٦ و بعثت جهانى آن بزرگوار است، آن عزيز و گرامى را جلوه‌اى از قدرت شامل و فراگير خداوند داناى توانا مى‌داند، و با زيباترين تعبيرها خدا را مى‌ستايد؛ چرا كه حقيقتِ محمد ٦ و گستره معارفى كه از سوى خداوند دريافت داشته است، برترين و باشكوه‌ترين تجلّى الهى است، كه در درازناى روزگاران، در گنجينه پنهان رُبونى، ذخيره مانده بود و دست تقدير و تدبير خداوند حكيم در آخِر الزّمان، به ما مسلمانان (امّت مرحومه) ارْزانى داشته است. و چراغِ هدايتِ خاموشى‌ناپذيرى را كه برافروخته است بر دل و جان ما، و بر همه جهانيان تابانده است، و از اين موهبت و دِهِشِ بى‌بديل است كه در پرتو قدرت بى‌زوال و فراگيرش، بنى نوع انسان را تا سرانجام تاريخ از آن برخوردار كرده است. قدرتى كه در هيچ كار- هر چند بزرگ و كلان- فرو نمى‌مانَد، و هيچ چيز- هر چند ظريف و خرد- از نگاه تيز و باريك‌بين او به در نمى‌شود: «بِقُدْرتِهِ الَّتى ...». آرى، خداى كريم، كه جهان تجلّى كريمانه اوست، اراده كرده بود كه آخِر الزّمان را، از بركت وجود محمد ٦ و شكوه بعثت و صلاى رهايى بخش او، شاداب و آباد كند و قدرت نامتناهى او اين نعمت گرامى را، از سپيده ازل بر مردم اين روزگار نگاه داشته بود. از همين رو، در آن روزِ فراموش نشدنى، پيك امين خداوند، به فرمان خداوند، شبستان دلش را به فروغ اين آيات روشن كرد:

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ. خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ. اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ. الَّذِي‌

[١] - عنكبوت، آيه ٢٠