نامِ تو از ترس پنهان مى‌گُوَند		چون نماز آرند، پنهان مى‌شوند
از هراس و ترسِ كفّارِ لعين‌		دينْت پنهان مى‌شود زير زمين‌
من مناره پر كنم آفاق را		كور گردانم دو چشمِ عاق را
چاكرانت شهرها گيرند و جاه‌		دينِ تو گيرد ز ماهى تا به ماه‌
تا قيامت باقيش داريم ما		تو مترس از نسخ دين اى مصطفى‌
اى رسول ما تو جادو نيستى‌		صادقى، هم خرقه موسيستى‌
هست قرآن مر تو را همچون عصا		كفرها را در كَشَد چون اژدها
تو اگر در زير خاكى خفته‌اى‌		چون عصايش دان تو آنچ گفته‌اى‌
قاصدان را بر عصايش دست‌نى‌		تو بخُسب اى شه مبارك خفتنى‌[١]

چهارم، اين كه آن بزرگوار دينى آورده است كه «قَيّم» است يعنى عهده‌دارِ صلاحِ اين سرا و آن سراى آدمى است. همچنان كه فرمود: ذلِكَ الدِّينُ الْقَيّمُ.[٢] اين است دين راست و استوار.

قلمروِ قدرت خداوند

بقدْرَتِهِ الَّتى‌ لاتَعْجِزُ عَنْ شَى‌ءٍ وَ انْ عَظُمَ، وَ لايَفُو تُها شَى‌ءٌ وَ انْ لَطُفَ. با قدرتى كه در هيچ كار- هر چند بزرگ و كلان- فرو نمى‌مانَد، و هيچ چيز- هر چند ظريف و خُرد- از نگاهِ تيزِ او بدر نمى‌شود. قدرت عبارت است از مبدئيّت فاعلِ حىِّ مختار، براى كارهايى كه از او صادر مى‌شود و از آنجا كه خداوند فاعلى است داراى كمالهاى نامتناهى، داراى قدرت نامتناهى است و بِالطَّبْع اثبات قدرت براى خداى تعالى، مستلزم اثبات اختيار نيز هست؛ چرا كه قدرت همواره همراهِ با علم و اختيار است و مرتبه نامتناهى آن ويژه ذات مقدّس الهى است كه زيرِ تأثير هيچ عامل درونى و بيرونى قرار نمى‌گيرد. و چون نامتناهى است، فراگير است و شامل هر چيزِ «ممكن الوجودى» مى‌شود:

[١] - مثنوى، دفتر سوم، بيت ١١٩٧- ١٢١١.

[٢] - روم، آيه ٣٠