صورت كه دريافت شده است، محفوظ بماند. از اين رو، همواره نبوّت با عصمت پيوند وثيق دارد. و اين نكته‌اى است كه خداوند به پيامبر گرامى ٦ وعده داده است؛ آن جا كه به او فرمود: دانش قرآن و نگهدارى از آن را در اختيار تو مى‌نهيم، تا قرآن را آن گونه كه بر تو نازل شده و تو دريافت كرده‌اى همواره نگهدارى و هرگز فراموش نكنى و بدان سان كه بر تو فرود آمده است براى خود و ديگران بخوانى:

سَنُقْرِئُكَ فَلاتَنْسى‌.[١] زودا كه تو را [به قرآن‌] خوانا گردانيم پس فراموش نمى‌كنى.

در تفسير اين آيه آمده است كه چون پيامبر اكرم ٦ به حفظ قرآن حرص شديد مى‌ورزيد و هنگام نزول آيات كلمات را پيش از آن كه آيه به آخر رسد تكرار مى‌كرد تا فراموش نكند، خداوند به او مژده و تأمين داد كه حافظه‌اش را قوى خواهد ساخت و او آيات را فراموش نخواهد كرد. و نوشته‌اند كه بعد از نزول اين آيه هر مقدار از آيات و حتّى يك سوره بزرگ را كه جبرئيل يكبار بر آن حضرت مى‌خواند حفظ مى‌كرد و هيچگاه فراموش نمى‌كرد. و در مرتبه ابلاغ وحى، نيز، پيامبر گرامى ٦ راه امانت را پيموده است؛ نه چيزى از آن كاسته و نه چيزى بر آن افزوده است:

وَ ما صاحِبكُمُ بِمَجْنُونٍ. وَ لَقَدْرَآهُ بِالْافُقِ الْمُبين. وَ ما هُوَ عَلىَ الْغَيْبِ بِضَنِين.[٢] و يار شما پيامبر ٦ ديوانه نيست. و هر آينه او- يعنى جبرئيل- را در افق روشن- كناره جهان برين- ديده است. و او بر غيب- وحى- بخيل نيست- كه چيزى از آن بكاهد و ناگفته بگذارد.

على (ع) فرمود:

فَبَلَّغَ رِسالاتِ رَبِّهِ كَما امَرَهُ؛ لا مُتَعَدّياً وَ لامُقَصِّراً.[٣] رسالت‌هاى پروردگارش را همان گونه كه او را فرمان داده بود به جاى آورد؛ نه چيزى بر آن‌ها افزود، و نه چيزى از آن‌ها كاست.

[١] - اعلى، آيه ٧

[٢] - تكوير، آيه ٢٢- ٢٤

[٣] - نهج السعاده فى مستدرك نهج‌البلاغه، ج ١، ص ٥٤٢