اللَّهُمَّ اغْنِنا عَنْ هِبَةِ الْوَهَّابِينَ بِهِبَتِكَ. وَ اكْفِنا وَحْشَةَ الْقاطِعِينَ بِصِلَتِكَ، حَتّى‌ لانَرْغَبَ الى‌ احَدٍ مَعَ بَذْلِكَ، وَ لانَسْتَوحِشَ مِنْ احَدٍ مَعَ فَضْلِكَ. بارخدايا! ما را به بركت بخشش و عطايت از بخششِ بخشندگان، بى‌نياز فرما، و وحشتِ (هراسِ) گُسستنِ ديگران از ما، با پيوستنِ به بارگاهت، بسنده باش؛ تا در پرتوِ دهش و عطاى تو به سوى ديگرى نرويم، و با وجودِ احسانِ تو از هيچ كس نهراسيم!

هِبِهْ: مصدرِ «وَهَبَ و وَهِبَ»، هديه، بخشش، انعام، احسان، عطيّه، بخشيدنِ چيزى بلاعوض و عقدى كه به موجب آن شخص بخشنده مالى رايگان به گيرنده بخشش واگذار مى‌كند. ج: هِباب؛ چيزهايى كه كسى به ديگرى مى‌بخشد. الوهّاب: بسيار بخشنده و صاحب عطا، از نام‌هاى خداى متعال. برخى عالمان و دانشوران گفته‌اند: «هِبِه» همان بخشش و عطيّه خالص از عوض و غرض است. و هرگاه بخشش‌ها و پيش‌كَش‌ها بسيار شوند صاحب آن‌ها «وهّاب» ناميده شود. از اين رو، واقعيتِ «هِبه»، جز در خداى تعالى، تحقّق نمى‌يابد؛ چرا كه اوست كه به هر نيازمندى آن چه نياز دارد، بلاعوض و بلاغرض، مى‌بخشد.

عارفِ محقّق مرحوم ملامحسن فيض گويد: «الوهّاب»، بسيار بخشنده است. بدون در نظر گرفتن عوض يا داشتنِ غرض از قبيل به دست آوردنِ عينِ آن يا ستايش يا سرور يا