برخى گفته‌اند: كار ويژه و اصلى اسرافيل، دميدن روح در بدن‌ها و بخشش حيات و نيروى حس و حركت براى انگيزش شوق و طلب است و او را با نيروى تفكر ارتباط است و اگر اسرافيل نبود هيچ گاه انگيزه شوق و طلب و حركت براى تحصيل كمال در كسى فراهم نمى‌آمد. علاوه بر پيش گفته‌ها درباره اسرافيل، خداوند او را براى انجام دو كارِ بس بزرگ آفريده است:

١- با دميدن در صور، همه جانداران بميرند مگر آنان كه در اين دميدن به خواست خداوند زنده مى‌مانند، چون جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل كه پيشواى فرشتگان اند يا آفريده‌هاى ديگر كه در وراى آسمان‌ها و زمين اند و پس از دميدن صور مى‌ميرند:

وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِي السَّموَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاءَ اللَّهُ.[٢] و در صور دميده شود پس هر كه در آسمان‌ها و هر كه در زمين است بيهوش شود- بميرد- مگر آنان كه خداى خواهد.

٢- با دميدن در صور، از گورها برخيزند و شتابناك به سوى پروردگارشان رهسپار شوند:

وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِنَ الْأَجْدَاثِ إِلَى‌ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ.[٣] و در صور دميده شود كه ناگاه آنان (مردگان) از گورها به سوى پروردگارشان مى‌شتابند.

ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى‌ فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنظُرُونَ.[٤] سپس بار ديگر در آن (صور) مى‌دمند كه ناگاه آنان بر مى‌خيزند، پس ناگهان ايستادگانى باشند كه مى‌نگرند.

برخى از محققان گفته‌اند: دميدن در صور (نفخه) در دو مرحله است؛ در مرحله نخست آتش را خاموش مى‌كند و در مرحله دوم آن را برمى افروزد؛ يعنى يك دميدن است، و امّا دو اثرِ متضادّ در آتش به جاى مى‌گذارد: يك، شعله را مى‌ميراند و از ميان‌

[١] - همان، ص ٤٣٥

[٢] - زمر، آيه ٦٨

[٣] - يس، آيه ٥١

[٤] - زمر، آيه ٦٨