مشركين را در هم شكست، بت‌پرستان از اين كار ابراهيم سخت برآشفتند و به منظور حمايت از خدايانِ خود تصميم گرفتند آن حضرت را بسوزانند. آتشى عظيم افروختند و خليل خدا را به شعله‌هاى آتش سوزان سپردند. به طور عادى براى ابراهيم راه نجاتى نبود و طبعاً بايد در اين خرمن آتش مى‌سوخت و خاكستر مى‌شد. اما خداوند اراده فرمود او را در پناه خود گيرد و سلامت او را خود، كفايت فرمايد، به آتش فرمان داد:

يَانَارُ كُونِي بَرْداً وَسَلَاماً عَلَى‌ إِبْرَاهِيمَ.[١] اى آتش بر ابراهيم سرد و بى‌گزند باش!

به مشيت خداوند، آتش سوزان بر وى سرد شد، و كانون خطر به محيط سلامت مبدّل گرديد، نقشه مشركين در نابود كردن ابراهيم بر هم خورد، و ابراهيم در كفايتِ خداوند، جانِ سالم به در برد.

چند گويى من بگيرم عالمى‌		اين جهان را پُر كنم از خود همى؟
گر جهان پُر برف گردد سر به سر		تابِ خور، بگدازدش با يك نظر
وِزْرِ او و صد وزير و صد هزار		نيست گرداند خدا از يك شَرار
عينِ آن تخييل را حِكمت كند		عينِ آن زهرآب را شربت كند
آن گمان‌انگيز را سازد يقين‌		مِهرها روياند از اسبابِ كين‌
پرورد در آتش ابراهيم را		ايمنىّ روح سازد بيم را
از سبب سوزيش من سوداييم‌		در خيالاتش چو سوفسطاييم‌[٢]

امام سجاد (ع) در اين فراز از نيايش، آموخت تا در برخوردِ با اين قبيل رخدادهاى ناخوشايند، خويشتن را به كفايتِ خداىِ داناىِ توانا بسپاريم، و از او طلب كنيم كه خود، با كفايت شاملِ خويش، دست ما را بگيرد و از اين آسيب‌ها و پيش‌آمدهايى كه پايه‌هاى زندگى را مى‌لرزاند، بِرَهاند؛ آسيب‌ها و پيش‌آمدهايى كه دست بشر در دور ساختنِ آن‌ها، از ساحت زندگى، كوتاه است: اللَّهُمَ صَلِّ عَلى‌ مُحمدٍ وَ آلِهِ وَ اكْفِنا حَدَّ نَوائِبِ الزَّمانِ.

[١] - انبياء، آيه ٦٩

[٢] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٥٤٢- ٥٤٨.