قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ. ثُمَّ لَآتِيَنَّهُم مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَيْمَانِهِمْ وَعَن شَمَائِلِهِمْ وَلَا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شَاكِرِينَ.[١] گفت پس از آنجا كه مرا از راه در بُردى، بر سر راهِ راستِ تو، به كمين آنان مى‌نشينم. آن‌گاه از پيش و پس و راست و چپِ آنان، به سراغِ‌شان خواهم رفت و بيش‌تر آنان را سپاسگزار نخواهى يافت.

بارخدايا! «نفس و شيطان هر دو يك تن بوده‌اند/ در دو صورت خويش را بنموده‌اند».[٢] در اين مبارزه تباه كننده، در دو جبهه درون و برون، با اين هر دو، و اين همه دشمن، كه عمله‌هاى نفس و شيطان‌اند و به زيان ما نقشه‌ها دارند و براى پياده كردنِ آن‌ها، راه و چاره‌هاى پنهانى منظور كرده‌اند، چه كسى جز تو، اى خداى تواناى مِهْرورز، مى‌تواند ما را يارى كند و بر آن‌ها چيره گرداند و ترفندهاى پنهانى و حيله‌هاى نهانى‌شان را، نقش بر آب، و گره‌هاى كورى را كه مى‌بندند، بگشايند؟ اى خداى مهربان:

دست گير از دستِ ما، ما را بخر		پرده را بردار و پرده ما، مَدَر
باز خَرْ ما را از اين نفس پليد		كاردش تا استخوان ما، رسيد
از چون ما بيچارگان ابن بندِ سخت‌		كى گشايد؟ اى شهِ بى‌تاج و تخت‌
اين چنين قفل گران را اى وَدود		كِى تواند جز كه فضل تو گشود؟[٣]

اى خداى وَدود! به تدبير حكيمانه خود كارها به سودمان تدبير كن و تو خود، در اين مبارزه مردافكن با مكر خويش دشمن را پيش از وصول به هدف، از پاى درآور و با پيروزى بر او كام جان‌مان شيرين كن، و ناكام‌مان مگردان. اى خداىِ مهرورز! بر محمد و دودمانش درود فرست و به وجاهت آنان در درگاهِ خود، ما را شكست خورده نفسِ‌امّاره‌مان، قرار مده و مصيبت سلطه طاقت‌سوزِ او را بر ما تحميل مفرما. فريب‌كارى و حيله‌ورزى انسان‌هاى بى‌رحم را، كه پرواى حقوق ما را ندارند، به تدبير و مكر خويش تباه كن. بارخدايا:

[١] - اعراف، آيه ١٦- ١٧

[٢] - مثنوى، دفتر سوم، بيت ٤٠٥٣

[٣] - همان، دفتر سوم، بيت ٢٤٤٤- ٢٤٤٧.