و دشمنامان بر طبل رسوايى زنند. و امّا تو، اى خداى رؤوف و مهرورز، در پرتو ستاريّت خويش، آن‌ها را از خلق پوشاندى و ما را نزد آنان رسوا نكردى. جمله را اى كردگارِ ذُوالْمِنَنْ/ داشتى پوشيده تو از مرد و زن. براى همين است كه در ابوحمزه ثمالى مى‌خوانيم:

وَ قَدْ قَصَدْتُ الَيْكَ بِطَلِبَتِى وَ تَوَجَّهْتُ الَيْكَ بِحاجَتِى وَ جَعَلْتُ بِكَ اسْتِغاثَتِى وَ بِدُعائِكَ تَوَسُّلِى مِنْ غَيْرِ اسْتِحْقاقٍ لِاسْتِماعِكَ مِنِّى وَ لَااسْتِيجابٍ لِعَفْوِكَ عَنِّى، بَلْ لِثِقَتِى بِكَرَمِكَ وَ سُكُونِى الى‌ صِدْقِ وَعْدِكَ وَ لَجَأىِ الَى الْايمانِ بِتَوحِيدِكَ وَ يَقينى بِمَعْرِفَتِكَ انْ لارَبَّ لى‌ غَيْرُكَ وَ لاالهَ الّا انْتَ وَحْدَكَ لاشَريكَ لَكَ.[١] خدايا! من با خواسته‌ام آهنگِ درگاه تو كردم و با نياز خود به سوى تو رو آوردم، و دادخواهى و فريادرسى تنها از تو خواستم و به خواندنِ تو توسّل جستم؛ بى‌آن كه حتّا سزاوار اين كه از من بشنوى و يا اين كه از من درگذرى، باشم؛ بلكه با اطمينان به كرمت و با اعتماد و تكيه بر وعده راستى كه به بندگانت داده‌اى، و در پناه ايمان به يكتايى و يگانگى‌ات و در سايه يقينم به شناختى كه از تو دارم: اين كه جز تو برايم پروردگارى نيست و جز تو معبودى نه، و تو يگانه بى‌شريكى، به تو روى آورده‌ام.

ما انَا يا رَبِّ وَ ما خَطَرِى، هَبْنِى بِفَضْلِكَ وَ تَصَدَّقْ عَلَىَّ بِعَفْوِكَ اىْ رَبِّ جَلِّلْنِى بِسَتْرِكَ وَ اعْفُ عَنْ تَوْبِيخى بِكَرَمِ وَجْهِكَ فَلَوِ اطَّلَعَ الْيَوْمَ عَلى‌ ذَنْبِى غَيْرُكَ ما فَعَلْتُهُ وَ لَوْ خِفْتُ تَعْجِيلَ الْعُقُوبَةِ لَااجْتَنَبْتُهُ، لالِانَّكَ اهْوَنُ النَّاظِرِينَ وَ اخَفُّ الْمُطَّلِعِينَ بَلْ لِانَّكَ يا رَبِّ خَيْرُ السَّاتِرينَ وَ احْكَمُ الْحاكِمينَ وَ اكْرَمُ الْاكْرَمِينَ، سَتَّارُ الْعُيُوبِ، غَفَّارُ الذُّنُوبِ، عَلّامُ الْغُيُوبِ، تَسْتُر الذَّنْبَ بِكَرَمِكَ وَ تُوخِّرُ الْعُقُوبَةَ بِحِلْمِكَ.[٢] و اى پروردگار من! من كى هستم و چه جايگاهى دارم؟ كه بر من خشم آورى؟ مرا به احسان خود ببخشاى و بر من صدقه ده و مرا بيامرز. اى پروردگار من! به پوشش خود، بپوشانم. و از اين‌

[١] - ابوحمزه

[٢] - همان