الْمُرْسَلِينَ،[١] كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ،[٢] كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ،[٣] كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولئِكَ الْأَحْزَابُ إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ.[٤] از آنجا كه بعثتِ پيامبر گرامى اسلام ٦، آخرين فصل تاريخ بعثت‌هاى پيامبران است، در مقام تسليت خاطر آن بزرگوار فرمود: تو پيامبرى نوپديد نيستى. بنابراين اگر قوم تو، تو را دروغگو مى‌شمارند و رسالت تو را تكذيب مى‌كنند، پيامبران پيش از تو نيز با چنين تكذيب‌ها و تهمت‌هاى ناروا از سوى قومِ‌شان رويارو بوده‌اند:

وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ وَقَوْمُ إِبْرَاهِيمَ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ مَدْيَنَ وَكُذِّبَ مُوسَى‌ فَأَمْلَيْتُ لِلْكَافِرِينَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ فَكَأَيِّن مِن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا وَهِيَ ظَالِمَةٌ فَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى‌ عُرُوشِهَا وَبِئْرٍ مُّعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَشِيدٍ أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى‌ الْأَبْصَارُ وَلَكِن تَعْمَي الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُور.[٥] و اگر تو را دروغزن مى‌شمارند، پيش از ايشان، قوم نوح و عاد و ثمود هم [پيامبران‌شان را] دروغزن شمردند. و [نيز] قوم ابراهيم و قوم لوط و «اصحاب مَدْيَنْ» و [نيز] موسى دروغزن شمرده شد، و به كافران، مهلت دادم، سپس آنان را فرو گرفتم، پس [بنگر] كيفر من چگونه بود. پس، چه بسا شهرهايى را نابود كرديم كه [مردم آنها] ستمگر بودند و [اينك با خانه‌هايى كه‌] فروريخته‌اند و بسا چاه‌هايى فرو نهاده و كاخ‌هاى ويران [كه به جا

[١] - همان، آيه ١٢٣

[٢] - همان، آيه ١٤١

[٣] - همان، آيه ١٦٠

[٤] - ص، آيه ١٢- ١٤. به آيات سوره‌هاى غافر ق، قمر، حاقه، شمس، زُمَرْ رجوع شود

[٥] - حج، آيه ٤٢- ٤٣