رحلت پيشواى بزرگ اسلام، فتنه‌ها برانگيختند و جانشين به حقِ او را تنها گذاشتند و اساسِ ستم و بيداد به «اهل بيت» او را، برنهادند و زمينه سازِ روى كار آمدنِ «طُلقا» شدند و عاشوراها آفريدند و .... به صريح قرآن از مغفرت و آمرزش و پاداش خداوند، كه به مؤمنان صالح وعده داده است، بهره‌اى ندارند؛ چرا كه به نام اسلام و ايمان، نصّ و تصريحِ پيامبر را زير پا نهاده و ميثاق ايمان را شكستند، همچنان كه خودِ آن بزرگوار فرمود:

مَنْ ظَلَمَ عَلِيّاً مَقْعَدِى هذا بَعْدَ وَفاتِى فَكَانّما جَحَدَ نُبُوَّتِى وَ نُبُوَّةِ الأنبياءِ مِنْ قَبْلى‌.[١] كسى كه بر سر جانشينى من، پس از مرگِ من، به على ٦ ستم كند گويى پيامبرى من و پيامبران پيش از مرا انكار كرده است.

در سوره محمد ٦ به تفصيل فرمود:

إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى‌ أَدْبَارِهِم مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى‌ الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ.

وَأَمْلَى‌ لَهُمْ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ. فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ. ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا مَا أَسْخَطَ اللَّهَ وَكَرِهُوا رِضْوَانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ.

أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَرَضٌ أَن لَن يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ. وَلَوْ نَشَاءُ لَأَرَيْنَاكَهُمْ فَلَعَرَفْتَهُم بِسِيَماهُمْ وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَعْمَالَكُمْ.[٢] كسانى كه به واپس بازگشتند- مرتد و كافر شدند- زان پس كه راه بر آنان روشن شد، شيطان (باطل را) براى‌شان بياراست، و آرزوشان دراز داشت. اين همه از آن روست، كه آنان به كسانى كه آن چه را خدا فرو فرستاده ناخوش داشته‌اند گفتند: در برخى كارها از شما فرمان خواهيم برد، ليك خدا پنهان كارى‌شان- پنهان سخن گفتن و رازهاى آنان- را مى‌داند. پس چگونه‌اند (آن منافقان) آن گاه كه فرشتگان جان‌شان را مى‌گيرند بر روى و پشت‌شان مى‌زنند؟ اين (عذاب) از آن روست كه آنان از آن چه خداى را به خشم آرد، پيروى كردند و خشنودى او را ناخوش داشته‌اند پس كارشان را تباه و بى‌اثر

[١] - الميزان، ج ٩، ص ٦٣

[٢] - محمد، آيه ٢٥- ٣٠