به مؤمنانِ نخستين پيوندى وثيق داده است؛ مؤمنانى كه در يك روزگار پرحادثه‌اى از تاريخ، كه خود عامل آن حوادث بودند، در صحنه دنياى سرشارِ از «ضلالِ مبين» بسانِ يك عامل و فاعل قضا و قَدر ظهور كردند. اين ويژگى‌ها، تابلوهاى زنده‌اى را مى‌مانند كه عصر و روزگارِ ايمان و معنويت را در اوج خود ارائه مى‌دهند. روزگار عزت و صلابت و شكوهِ معنوى مسلمانان را در محيطى بهشت‌گونه، كه خداوند در سايه رأفت و رحمت خود سينه‌هاشان را از هر كينه و كدورتى نسبت به هم پاك كرده بود «وَ نَزَعْنا ما فِى صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ».[١] مؤمنانى بودند كه روش اصحاب را پيش گرفتند و طريقت‌شان را برگزيدند و به هنجار و منش آنان آهنگِ زندگى كردند و در پيروى از آثار آنان و اقتدا به نشانه‌هايى كه ايشان براى راهنمايى نهاده بودند، در راه‌سپارى به چراغِ هدايت‌شان، شبهه‌اى، بينش آنان را دگرگونه نساخت و در پيروى از آثارشان و اقتدا به هدايتِ نشانه راه‌شان، خارِ ترديدى در دل‌شان نخليد «الَّذِينَ قَصَدُوا سَمْتَهُمْ، وَ تَحَرَّوا وِجْهَتَهُمْ، وَ مَضوا عَلى‌ شاكِلَتِهِمْ، ...» مؤمنانى بودند كه قرآن كريم در وصف آنان فرمود:

الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ.[٢] آن‌ها كه، به خداوند و پيامبرش ايمان آورده‌اند سپس ترديد نورزيده‌اند و با دارايى‌ها و جان‌هاى‌شان در راه خداوند جهاد كرده‌اند، آنان‌اند كه راستگويند.

الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَاناً وَعَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ. الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ أُوْلئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ.[٣] آن‌ها كه، چون ياد خداوند پيش آيد، دل‌هاشان بيمناك مى‌شود و چون آيات او را بر آنان بخوانند، بر ايمان‌شان مى‌افزايد و بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند. آن‌ها كه نماز را برپا مى‌دارند و از آن چه به آنان روزى داده‌ايم، مى‌بخشند. آنان‌اند كه به راستى مؤمنند؛ آن‌ها نزد

[١] - اعراف، آيه ٤٣

[٢] - حجرات، آيه ١٥

[٣] - انفال، آيه ٣- ٤