محمود شبسترى درباره پيامبر ٦ نيز- كه در آن از نام باطنى او؛ «احمد» استفاده مى‌كند- در گلشن راز اشاره به همين مضمون است: چون كه صد آمد نود هم پيش ماست/ نام احمد ٦ نام كُلِّ انبياست. به اين ترتيب، عشق به پيامبر ٦، بى‌آن كه از احترام به ديگر پيامبران بكاهد، تنها سبب برانگيختن تحسين هرچه بيشتر مسلمانان نسبت به پيامبران پيشين و نسبت به كسانى شده است كه خود پيامبر ٦، بنا به احاديث و سخنان نقل شده از وى، احترام زيادى براى آنها قائل بوده است. با اين كه همه پيامبران داراى يك هدف بوده و همگى به توحيد فراخواندند، و امّا هيچ‌يك از آنان، چون پيامبر گرامى ٦، توحيد را نشناسانده، و درباره «الهيّات» چون او، سخن نگفته است. و اين حقيقتى است كه امام على بن ابيطالب (ع) در نامه‌اى گرانسنگ از حقايق و گرانبار از تعاليم، بر فرزند خود حضرت مجتبى (ع) نوشته و به آن امام هُمام يادآور شده است:

وَ اعْلَمْ يا بُنَىَّ انَّ احَداً لَمْ يُنْبِى‌ء عَنِ اللَّهِ كَما انْبَأ عَنْهُ الرَّسُولُ ٦، فَارْضَ بِهِ رائِداً وَ الَى النَّجاةِ قائِداً.[١] و بدان پسرجانم، كه هيچ كس چون رسول خدا ٦ درباره خدا (الهيّات توحيدى)، سخن نگفته است و از آن حقايق خبر نداده است. پس بدين خرسند باش كه او پيشواى راه‌شناس تو باشد، و تو را به نجاتِ ابدى (و آسايش سرمدى)، راهبرى كند.

از اين رو، تا آن گاه كه پيروانِ موسى كليم و عيساى مسيح، تعاليم و آموزه‌هاى توحيدى اين دو پيامبر بزرگ را به شرك نيالايند مورد تأييد و حمايت آيين جهان‌شمول اسلام و پيامبر خاتم ٦ هستند:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى‌ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِن تَوَلَّوا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ.[٢] بگو: اى اهْلِ كتاب؛ بياييد بر كلمه‌اى كه ميان ما و شما برابر است، هم‌داستان شويم كه: جز خدا را نپرستيم و چيزى را شريك او ندانيم و برخى از ما، برخى ديگر را به جاى خداوند، به خدايى‌

[١] - نهج‌البلاغه، نامه ٣١

[٢] - آل‌عمران، آيه ٦٤