در همه عمر يك دروغ از او شنيده نشد، و يك خيانت از او ديده نشد. از همين رو دشمنانش او را ديوانه مى‌خواندند، امّا هيچگاه نسبت خيانت به او ندادند. اين كه امام سجاد (ع) فرمود: خدايا بر «محمّد» كه امين وحى توست درود فرست؛ يعنى كسى كه نگهدار و نگهبان وحى تو در همه مراتب آن: دريافت، حفظ و نگهدارى و ابلاغ وحى، امين بود.

در مرتبه دريافت وحى، افزون برفرشته آورنده وحى كه امانتدار وحى الهى است و با سلامت و امانت اين بار را به مقصد رسانده است «نَزَلَ بِهِ الرُّوُح الْامِينُ»،[٢] محمّد ٦ نيز امانتِ رسالت را پاس داشته و در راه خيانت گام ننهاده است. على (ع) فرمود:

اوْرى‌ قَبساً لِقابسٍ، وَ انارَ عَلَماً لِحابسٍ. فَهُو أَمِينُكَ الْمَأمُونٌ.[٣] شعله‌اى افروخت كه جوينده، بدان چِراغِ دانش بيفروزد؛ و نشانِ راه را بر پا كرد تا گمراه، ديده بدان دوزد. پس او امين تو و مورد اعتماد توست.

وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِن لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ.[٤] و بى‌گمان قرآن را از نزد فرزانه‌اى دانا به تو آموخته‌اند.

دو واژه «تلقّى» و «تلقين» معناى مشترك دارند، و نكره آمدن دو وصف «حكيم» و «عليم» هم به منظور تعظيم است، و هم تصريح به اين‌كه قرآن كريم از جانب خداوند است و حجّتى بر رسالت پيامبر گرامى ٦ و تأييد معارفى است كه در روزگار بعثت به تدريج آورده است. و گزينش دو نام «حكيم» و «عليم» از ميان همه نامها، بيانگر نزول قرآن از سرچشمه دانش و حكمت الهى است. از اين رو، نقض‌ناپذير است و هيچ گونه سستى بدان راه ندارد و نيز، ريشه در علم الهى دارد، بنابراين هيچ گونه دروغ در خبرهاى آن نيست، و هيچ خطا و لغزشى به داورىِ آن راه ندارد. در مرتبه نگهدارى و نگهبانى نيز، پيامبر ٦ امين است؛ چرا كه آموزهاى قرآن، تنها در صورتى راه سعادت را مى‌نماياند كه در دريافت وحى و نگهدارى از آن، لغزش و انحرافى روى ندهد و پيام الهى به همان‌

[١] - محمد خاتم پيامبران، ج ١، ص ١٩٤

[٢] - شورى، آيه ١٩٣

[٣] - نهج‌البلاغه، خطبه ١٠٦

[٤] - نمل، آيه ٦