اللَّهُم انْتَ اهْلُ الْوَصْفِ الْجَميلِ، و الَّتعْدادِ الْكَثيرِ، انْ تُوَمَّلْ فَخَيْرُ مَأمُولٍ، وَ انْ تُرْجَ فَخْيرُ مَرْجُّوٍ. اللَّهُمَّ وَ قد بَسَطْتَ لىِ فِيما لا امْدَحُ به غَيْرَكَ، وَلا اثنْى‌ به عَلى احَدٍ سِواكَ، وَ لا اوَجِهّهُ الى مَعادِنِ الْخَيْبَةِ وَ مَواضِعِ الّرَيْبةِ، وَ عَدَلْتَ بِلِسانىِ عَنْ مَدائِحِ الآدمينِ؛ وَالّثَناءِ عَلَى الْمَرْبُوبِينَ الْمَخْلوُقِينَ.[١] بارخدايا! تويى سزاوار وصف جميل، و در خورِ آنى كه فراوانت ستايند. اگر به تو آرزومنديم پس تو بهترين آرزويى و اگر به تو اميد بسته‌ايم تو بزرگتر اميدى! بارالها! هماناكه زبان مرا چنان گسترانيده‌اى كه با آن جز تو را نستايم، و جز تو هيچ كس را ثنا نگويم، و زبان به معادن نوميدى و مواضع گمان متوجه نسازم، و زبان مرا از مدح آدميان و از ثناى آفريدگان و پروردگان خود بازداشته‌اى.

ملكا ذكر تو گويم كه تو پاكى و خدايى‌		نروم جز به همان ره كه توام راه‌نمايى‌
همه درگاه تو جويم، همه از فضل تو پويم‌		همه توحيد تو گويم كه به توحيد سزايى‌
تو زن و جفت ندارى، تو خور و خفت ندارى‌		احدِ بى‌زن و جفتى، مَلِكِ كامروايى‌
نه نيازت به ولادت، نه به فرزندت حاجت‌		تو جليل‌الجبروتى، تو نصير الامرايى‌

تو حكيمى، تو عظيمى، تو كريمى، تو رحيمى‌		تو نماينده فضلى، تو سزاوار ثنايى‌
برى از رنج و گدازى، برى از درد و نيازى‌		برى از بيم و اميدى، برى از عيب و چرايى‌
برى از خوردن و خفتى، برى از شرك و شبيهى‌		برى از صورت و رنگى، برى از عيب و خطايى‌

[١] - نهج البلاغه، خطبه ٩١