تعبير «قِهِمْ» كه در اين آيات تكرار شده است، بارِ اوّل مفعولِ آن «عَذابَ الْحَجيمِ» است؛ يعنى پروردگارا! آنان را از عقوبت و كيفر دوزخ، كه نكالِ گناهان در جهانِ بازپسين است، نگاهدار. و اين مغفرت و ستر، همچنان كه گفته شد، ستر كرم و گذشتِ از عقوبتِ گنهكاران است. و بارِ دوّم، مفعول آن «السَّيِّئات» است؛ يعنى پروردگارا! آنان را از گناهان مصون فرما كه اگر كسى را از ارتكاب به «سيّئات» و گناهان مصون بدارى، رحمت ويژه خود بدو عطا كرده‌اى و اين همان رستگارى سترگ است.

ستر حايل ميان عبد و گناهان كه سترِ «عصمت» است و از رحمت‌هاى ويژه خداوند و فوز عظيم است، گاهى به تطهير مخصوص الهى است:

إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً.[١] همانا خداوند مى‌خواهد از شما، خاندانِ پيامبر، پليدى را ببرَد و شما را پاك كند، پاكى كامل.

از همين روست كه رستگاران به اين تكريم و تجليل ربوبى كه از همه آلودگى‌ها به اراده خداى سبحان، منّزهند، قرارگاهِ‌شان در افق اعلاى هستى است و با كتابِ «مكنون» (لوح محفوظ) در تماس‌اند:

إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ. فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ. لَايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ.[٢] بى‌گمان قرآنى است ارجمند؛ در نوشته‌اى فروپوشيده (لوح محفوظ)، كه جز پاكان را به آن دسترسى نيست.

و گاهى نيز، پرده حايل در ميان عبد و گناه، خوف از خداوند و گاهى، اميدوارى به عنايت اوست و گاهى، اين پرده عصمت، پرده حيا از حضرت ولى نعمتِ مطلق است. و ظاهراً به همين پرده حيا، اشارت دارد، حديث نبوى ٦ كه فرمود:

نِعْمَ الْعَبْدُ صُهَيْبُ لَو لَمْ يَخَفَ اللَّهَ لَمْ يَعْصِهِ.[٣] صهيب خوب بنده‌اى است. اگر

[١] - احزاب، آيه ٣٣

[٢] - واقعه، آيه ٧٧- ٧٩

[٣] - در نقل ديگر از آن حضرت آمده است، كه فرمود: انَّ سالِماً شَدِيدُ الْحُبِّ للَّهِ، لَوْ كانَ لايَخافُ اللَّهَ ما عَصاهُ. به راستى كه سالم، سخت دوستدار خداوند است، اگر از خداى تعالى خوف و هراسى هم نمى‌داشت، نافرمانى او نمى‌كرد.( حِلْيَةُ الْاوْلِياءِ، ج ١، ص ١٧٧)