يعنى ستر عصمت از نافرمانى خدا در وجود صُهيب، علاوه بر ستر خوف، ستر حيا از خداوند متعال است، كه اگر ستر خوف هم نبود، خداى تعالى را نافرمانى نمى‌كرد؛ زيرا كه سترِ حياءِ از خداوند، نگهدارنده او از نافرمانى پروردگار است. صُهيب كه با ديده دل به پايان كارهاى خويش مى‌نگرد و به ژرفى و بلندىِ آن راه برده است، نيك مى‌داند كه خداوند بى‌نياز، او را از عدم محض آفريده، و همه مُلك و ملكوت و غيب و شهادت را به خدمتگزارى‌اش گماشته است، تا نيازهاى او را برآوَرَد، و بدين وسيله راهِ حق پويد و به سعادت حقيقى خود نايل آيد. تأمّل در اين همه نعمت، كه «لاتُعَدُّ وَ لاتُحْصى‌» است و الطاف بيكران خداى مهربان كه بى‌هيچ عوض و غرضى بر او ارزانى شده است، موجب حيايى است بس مُهيبْ و سهمگين كه طبعاً ستر عصمت ميان او و نافرمانى حضرت «وَلِىُّ النّعمِ وَ الْالْطافْ» است. و اساساً هر مؤمنى كه چونان صُهيب، عليم‌القلب و دل‌بيدار باشد، داراى ستر عصمت از گناه است، و به اندازه‌اى كه جان و دلش، نعمت‌ها و مهربانى‌ها و الطاف بى‌دريغ خداى لطيف و مهربان را لمس كرده است، آزرم و حيا از خداى عظيم جليل دارد و به اندازه آزرم و حياى خويش از حجابِ عصمتِ از گناهان، برخوردار است. و به‌عكس، آن كه «عَلِيمُ اللسان» و «جَهُولُ الْقَلْب» و «دل مرده» است و جز جِدال و مراء و ستيز همّى ندارد و با اين كه حقيقت را به خوبى دريافته و به حكم شريعت داناست، در مناظره و گفت و گوى با ديگران تلبيس و تدليس مى‌كند و جامه باطل بر اندام حقيقت مى‌پوشاند و حق را مكتوم مى‌دارد و از نهى و بازداشتن‌هاى خداوند آزرمى ندارد، پرده عصمت ميان خود و گناه را دريده است؛ چرا كه حيا، كه انقباض نفس و خود نگهدارى از ارتكابِ قبيح، به لحاظِ قبح و زشتى آن است، ثمره ايمان به خداوند حاضر و ناظر است و لزوماً، ايمان و اعتقاد به حضورِ دائم و فراگيرِ «وَلِىُّ النّعمِ وَ الْالْطافْ» و نظارت او بر همه انديشه‌ها و نيّت‌ها و رفتارهاى آدمى، نفس مؤمن را از ارتكاب، حتّا هر مكروهى، در محضر او- سبحانه و تعالى- منقبض مى‌كند و از ورود به عرصه گناه بازمى‌دارد. و امّا آن كه از نعمت حيا محروم است، در محضر خداى «ناظر عليم» مرتكب گناه مى‌شود و باطل را در لباس حقّ مى‌نماياند؛ چرا كه وجودش از نهال بالنده و ثمربخش‌