خداوند، محمد ٦ را از ميان موجودات برگزيد، و براى شرح حقايق دينش اختيار كرد، و به گراميترين كراماتش مخصوص گردانيد و براى رسانيدن پيامهاى نيكو انتخاب نمود. الْمُصطفى‌ لِكَرايم رِسالاتِهِ.[١]

٤- پيشواى مهر و رحمت «امامِ الرّحمَةِ»، محمد ٦ يتيمى بود در ميانِ مهربانان و دلسوزان. امّا نازكشى نداشت، از اين رو ملكه اراده و استقلال در او نمرد و تباه نگرديد، و چون يتيمى نبود كه متروك و رها شده باشد. در روح لطيف و بزرگش قساوت راه نيافت و عزّت نفس‌اش پايمال نگرديد و فضيلت عطوفت و مهربانى‌اش سلب نشد. خداوند درباره‌اش فرمود:

لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَاعَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ.[٢] هر آينه شما را پيامبرى از خودتان آمد كه به رنج افتادن‌تان بر او گران و دشوار است؛ به [هدايت‌] شما دلبسته است، و به مؤمنان دلسوز و مهربان است.

فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنتَ فَظّاً غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ.[٣] [اى پيامبر،] به مهر و بخشايشى از خداست كه براى ايشان نرم شدى، و اگر درشتخوىِ سخت دل بودى از گرِد تو پراكنده مى‌شدند.

محمد ٦ پيامبر مهر بود، رسول رحمت بود، با مهر و رحمت به دعوت برخاست و دراين راه آن قدر رنج كشيد و آزار ديد كه خودش فرمود: «هيچ پيامبرى مانند من آزار نديد و رنج نكشيد». در وجود او زيبايى و حُسنِ خلق، توأمان، موج مى‌زد و در شفقت و مهربانى با ضعيفان و نيرومندان يكسان بود.

همانگونه كه جمال زيبايش هر بيننده را شيفته خود مى‌ساخت، شفقت و مهربانى‌اش‌

[١] - نهج‌البلاغه، خطبه ١٧٧

[٢] - توبه، آيه ١٢٨

[٣] - آل عمران، آيه ١٥٩