شده است كه برخى بپندارند كه «خير» «افْعَلِ تَفْضيل» است، در حالى كه اين پندار، باطل است، اگر چه «خير» معناى «افعَل تَفْضيل» را دارد؛ وليكن در موارد بسيارى چنين كاربردى ندارد؛ مانند: قُلْ ما عِنْدَاللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللّهْوِ. بگو: آنچه نزد خداست از سرگرمى بهتر است؛[١] چرا كه «لَهْو» هيچ گاه، خوب نيست تا اين كه «ماعنداللَّه»، خوب‌تر باشد. و اين كه خداى تعالى «خيرِ مطلق» است، براى آن است كه همه چيز در نهايت به او برمى‌گردد و هر خيرى كه هست از اوست: و براى اوست:

بِيَدِكَ الْخَيْرُ.[٢] نيكها همه به دست توست.

على (ع) فرمود:

بِيَدِكَ لابِيَدِ غَيْرِكَ زِيادَتىِ وَ نَقْصِى وَ نَفْعِى وَ ضَرّى‌.[٣] همه فزونيها و كاستيها و سودها و زيانها، به دست توست.

هر موجودى در نهايت طالب و خواهان اوست و او مقصد و مطلوبِ همگان است:

اللَّهُمَّ يا مُنْتَهى‌ مَطْلَبِ الْحاجاتِ.[٤] بار خدايا، اى غايت مقصد نيازها.

و ديگر اين كه، محمّد ٦ پيشرو و پيشواى «خير و نيكى» است؛ يعنى آدميان را به «خير مطلق» فرا مى‌خواند، به سوى «خير محض» رهبرى مى‌كند:

وَاللَّهُ خَيْرٌ وَ ابْقى.[٥] خدا بهتر و پاينده‌تر است.

و به هر چه نيكى و خير است، تشويق مى‌كند:

فَاسْتَبِقُوا الْخَيراتِ.[٦] پس به نيكها پيشى گيريد.

و خود نيز زيباترين جلوه «خير» است:

خَيْرَ الْبَرِيِّةِ طِفْلًا، وَ انْجَبَها كَهْلًا. اطْهَرَ الْمُطَهَّرِينَ شِيْمَةً، وَ اجْوَدَ الْمُسْتَمْطَرِينَ دِيمَةً.[٧] در كودكى بهترين مردم بود، و در سن كمال برگزيده‌ترين آنها، پاكتر

[١] - جمعه، آيه ١١

[٢] - آل عمران، آيه ٢٦

[٣] - مفاتيح الجنان، مناجات شعبانيه

[٤] - صحيفه، دعاى ١٣

[٥] - طه، آيه ٧٣

[٦] - بقره، آيه ١٤٨

[٧] - نهج‌البلاغه، خطبه ١٠٤