قُلْ أَغَيْرَ اللّهِ أَتَّخِذُ وَلِيّاً فَاطِرِ السَّموَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ. قُلْ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ. مَن يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ. وَإِن يَمْسَسْكَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَإِن يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلَى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ. وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ.[١] آفريننده آسمان‌ها و زمين را سَروَر و سرپرست گزينم و اوست كه (روزى) مى‌خورانَد و خورانده نمى‌شود؟ بگو: فرمان يافته‌ام كه نخستين كس باشم كه تسليم (خداوند) مى‌شود و (به من گفته‌اند) هرگز از مشركان مباش! بگو:

اگر من از (فرمان) پروردگارم سرپيچى كنم از عذاب روزى سترگ بيم دارم. هركس كه عذاب را در چنين روزى از سرِ وى گذرانده باشند، بى‌گمان (خداوند) به او رحم كرده است و اين است رستگارىِ آشكار. و اگر خداوند بلايى به تو رسانَد، بلا گردانى جز خودِ وى براى آن نيست و اگر خيرى به تو رسانَد، بر هر كارى تواناست. و اوست كه بر بندگان خويش چيره است و او فرزانه آگاه است.

همين نگرانى و خوف بود، كه آن بزرگوار و گرامى را وا مى‌داشت، تا جز اندكى از شب را نخسبد و همراه با يادِ پروردگارش، از همه بگُسَلد و به حق بپيوندد و از پروردگارش بخواهد تا لطف‌ها و مهرورزى‌ها كه به او كرده است، از او باز نستاند:

الّلهُمَّ لا تَنْزَعْ مِنّى‌ صالِحَ ما اعْطَبْتَنِى ابَداً. اللَّهُمَّ لا تُشْمِتْ بىِ عَدُّواً وَ لا حاسِداً ابَداً، اللَّهُمَّ وَلا تَكِلْنى الى‌ نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ ابَداً، اللَّهُمَّ وَ لا تَرُدَّنِى فِى سُوءٍ اسْتَنْقَذْ تِنَى مِنْهُ ابَداً.[٢] بارخدايا! آن‌چه از خوبى‌ها كه به من بخشيده‌اى، از من باز مَستان، بارخدايا! مرا مورد شماتت و سرزنش دشمنان و حاسدان قرار مده، بارخدايا! مرا به سوى بدى‌هايى كه از آن‌ها

[١] - انعام، آيه ١٤- ١٨

[٢] - بحارالانوار، ج ١٦، ص ٢١٨