وَمَنْ هَدَيْتَ لَمْ يُغْوِهِ اضْلالُ الْمُضلِّينِ. بارخدايا! هر كه را تو راه بنمايى، گمراهىِ راه زنان، او را از راه بِدَر نبرد و از مقصدى كه در پيش دارد باز ندارد؛ چرا كه بخشش تو را باز دارنده‌اى نيست، و اراده‌ات را معارضى نه. تو خود فرموده‌اى:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُم مَن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ.[١] اى مومنان! خويش را دريابيد (به خود آييد و مراقب خويش باشيد)، آن كس كه گمراه است به شما زيان نمى‌رساند.

أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِن دُونِهِ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ. وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَنْ خَلَقَ السَّموَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ.[٢] آيا خداوند، بنده خويش را بسنده نيست؟ و تو را از كسانى جز او، مى‌ترسانند، و هركس را خداوند گمراه گذارد، رهنمونى نخواهد داشت. و هركس را خداوند رهنمايى كند، گمراه‌كننده‌اى نخواهد داشت؛ آيا خداوند پيروزمندى دادستاننده نيست؟ و چون از ايشان بپرسى: آسمان‌ها و زمين را كه آفريده است، خواهند گفت: خداوند؛ بگو: پس آيا آن‌چه را به جاى خداوند به پرستش مى‌خوانيد، ديده‌ايد؟ اگر خداوند گزندى براى من بخواهد، آيا آنان گزند او را از من مى‌گردانند؟ يا اگر بخشايش براى من بخواهد، مى‌توانند بخشايش او را باز دارند؟ بگو: خداوند مرا بس؛ توكل گنندگان، تنها بر او توكّل دارند.

[١] - مائده، آيه ١٠٥

[٢] - زَمَرْ، آيه ٣٦- ٣٨